“อู้เป่า นี่มัน...คริสตัลระดับเจ้าอาณาเขตเหรอ? เธอได้คริสตัลระดับเจ้าอาณาเขตมาจริง ๆ เหรอ?” ลู่เซียวเสยผมหน้าม้าที่ยุ่งเหยิงอย่างไม่ใส่ใจ เสียงเลือดสูบฉีดดังตุบ ๆ อยู่ในหู
“อยู่ในอุโมงค์เรืองแสงนั่นเหรอ?” ดวงตาสีแดงเข้มของเซินจิ้นเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่ยากจะข่มไว้
เซินอู้เฉียวพยักหน้า “ใช่ อยู่ด้านในสุดเลย ฉันเพิ่งได้มันมา ถ้ำก็เริ่มถล่มแล้ว เลยไม่มีโอกาสบอกพวกคุณ”
“รู้ไหมว่าแกนพลังงานนี่หมายถึงอะไร?” แสงริบหรี่จากแกนพลังงานระดับเจ้าอาณาเขตส่องผ่านเลนส์แว่นบนสันจมูกของลี่เฉิงซวิน เข้าไปในดวงตาที่ตะลึงจนชาไปหมด
เซินอู้เฉียวจ้องแสงไร้อุณหภูมิในฝ่ามือ “ระบบบอกว่าถ้าดูดซับคริสตัลก้อนนี้แล้ว จะปลุกความสามารถในการฟื้นฟูได้ไม่จำกัด พูดง่าย ๆ ก็คือมีร่างอมตะ”
ร่างอมตะ! สำหรับผู้มีพลังพิเศษทุกคน นี่คือสิ่งล่อใจที่ยากจะต้านทาน
ลู่เซียวยกนิ้วโป้งให้เธอ “ใช้คำว่า ‘พูดง่าย ๆ’ ได้เหมาะมาก น้องสาวฉันเก่งที่สุด! อยากแย่งมาจัง!”
เซินอู้เฉียวยกมือฟาดข้อนิ้วที่กำลังยื่นมาอย่างกระตือรือร้นของเขา “ติดใจการแย่งของแล้วหรือไง?”
แววตาของเซินจิ้นมืดหม่นดุจหุบเหวเย็นเยียบ “เก็บไว้เถอะ! ถ้าคนคิดไม่ซื่อหมายตาของสิ่งนี้เข้า ต้องเกิดเรื่องแน่”
“พี่ใหญ่ เก็บแกนพลังงานนี่ไว้ให้ฉันหน่อยนะ ฉันถือไว้ก็ไม่ได้ใช้ พวกพี่ดูว่าใครเหมาะก็ให้คนนั้นดูดซับก่อน”
“ส่วนคนที่ยังไม่ได้ก็ไม่ต้องรีบร้อน รอคลื่นซอมบี้ระลอกใหญ่ถาโถมมาเมื่อไร พวกเราค่อยไปเก็บคริสตัลระดับเจ้าอาณาเขตก้อนอื่นกัน” เซินอู้เฉียวพูดอย่างใจกว้าง
ชายหนุ่มทั้งหลายสบตากัน สีหน้าของแต่ละคนซับซ้อน เซินจิ้นเอ่ยเสียงขรึม “คริสตัลระดับเจ้าอาณาเขตไม่ได้หามาง่าย ๆ หลังพวกมันตาย คริสตัลยังมีพลังงานไม่เสถียรอย่างรุนแรง หลายครั้งถึงกับระเบิดตัวเอง”