“อู้เป่า เธอทำอะไรกันแน่ ทำไมจู่ ๆ ถึงเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมา?”
ลู่เซียวลากเซินอู้เฉียววิ่งหนีตายไปพลาง ประสานงานกับเซินจิ้นคอยคุ้มกันไปพลาง ทั้งสามหลบเลี่ยงงูพิษกับเถาวัลย์ที่ฟาดสะบัดไปทั่ว
“ออกไปก่อนแล้วค่อยพูด...”
ทั้งสามคนหนีออกจากอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ด้วยความเร็วสูงสุด แต่บริเวณหลุมยุบกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หินและชั้นดินด้านบนร่วงลงมาไม่หยุด
แทบยืนไม่อยู่
“แย่แล้ว ทางออกถล่มหมดแล้ว พวกเราออกไปไม่ได้!” พลังตรวจจับทางจิตของลี่เฉิงซวินไม่พบทางออกแม้แต่ทางเดียว
เซินอู้เฉียวเหลือบมองเซินซวี่ที่ยังหมดสติ คุณชายผู้สูงศักดิ์ซึ่งเคยหยิ่งทะนงและรักความสะอาดอย่างหนัก บัดนี้มอมแมมไปทั้งตัว ดูราวกับขอทานที่สิ้นสภาพ
ศักดิ์ศรีที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ดูเหมือนจะถูกกัดกร่อนจนหมดสิ้นไปตั้งแต่บนผืนดินรกร้างแห่งวันสิ้นโลกแล้ว
“ไปกัน ฉันจะพาพวกคุณกลับไป! เปิดใช้การเทเลพอร์ตกลุ่ม...”
แสงสีขาววงหนึ่งสว่างขึ้นใต้เท้าพวกเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว แสงเจิดจ้าขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบลืมตาไม่ขึ้น จากนั้นร่างกายก็รู้สึกราวกับไร้น้ำหนักอย่างไม่จริงเอาเสียเลย
เมื่อหลายคนกลับมายืนบนพื้นได้อีกครั้ง พวกเขาก็มาโผล่อยู่หน้าซูเปอร์มาร์เก็ตของเซินอู้เฉียวแล้ว
คนอื่น ๆ ยังพอทำใจได้ มีเพียงลี่เฉิงซวินที่จ้องสภาพแวดล้อมแปลกตาตรงหน้า รวมถึงอาคารที่ขัดกับบรรยากาศวันสิ้นโลกอย่างสิ้นเชิงด้วยความงุนงง
เขาเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกมาสิบปี พบเห็นพลังพิเศษหายากมาสารพัด แต่การเคลื่อนย้ายระยะไกลขนาดนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นและสัมผัสเป็นครั้งแรก
ระบบกับพลังพิเศษดูไม่เหมือนสิ่งที่อยู่ในระดับอารยธรรมเดียวกันเลย จุดที่ระบบเหนือชั้นก็คือ ไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผลหรือหลักการใด ๆ ทั้งสิ้น
【ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจย่อยครั้งนี้สำเร็จภายในเวลาที่กำหนด กำลังมอบรางวัล...】