เปลือกตาของเซินซวี่หนักอึ้งราวกับถ่วงด้วยตะกั่ว กระดูกทั่วร่างปวดหน่วง พลังพิเศษสายฟ้าที่ใช้จนหมดเกลี้ยงทิ้งความอ่อนล้าแผ่ซ่านไปทั่วแขนขา เพียงขยับลำตัวเล็กน้อย บาดแผลที่หน้าอกก็ปวดแปลบลึกถึงกระดูก
แสงไฟโทนอุ่นข้างหัวเตียงส่องลงมา เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่าของเขาอย่างชัดเจน
ผ้าพันแผลหนาเปื้อนเลือดพันทับหน้าอก ปิดบาดแผลฉกรรจ์เดิมไว้แน่นหนา แต่ก็ยังซ่อนเรือนร่างที่เปี่ยมเสน่ห์ดึงดูดไว้ไม่มิด
ร่างกายที่ผ่านการฝึกฝนพลังพิเศษอย่างหนัก จากการรับหน้าที่ดูแลการป้องกันฐานที่มั่นมานานปี ทั้งแข็งแกร่งและสง่างาม ไหล่กว้าง แผ่นหลังได้รูป เส้นไหล่ตรงคมชัด
แผงอกและหน้าท้องเรียบแน่น ไล่สอบลงมาอย่างได้สัดส่วน กล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน บ่งบอกถึงเรือนกายสมบูรณ์แบบที่เกิดจากการควบคุมตัวเองและมีวินัยมาอย่างยาวนาน
กล้ามเนื้อเต็มตึงใต้ผิวขาวเย็นนั้นไม่ได้ดูโอ้อวดเหมือนกล้ามที่สร้างขึ้นด้วยผงเพิ่มกล้ามในโรงยิม ทุกส่วนโค้งเว้าล้วนถ่ายทอดความแข็งแกร่งได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ทว่าในตอนนี้ ฮอร์โมนดิบเถื่อนกลับเจือด้วยความซีดเซียวเปราะบาง
เขาค่อย ๆ ลืมตา สายตาพร่ามัวเลื่อนลอย ก่อนจะจับจ้องร่างบอบบางที่เดินย้อนแสงเข้ามาอย่างไม่วางตา
รูม่านตาหดวูบ ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น…
เซินอู้เฉียวประคองถ้วยกระเบื้องสีขาวใบเล็กเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ ก่อนหยุดลงตรงขอบแสงอุ่นข้างหัวเตียง รอยยิ้มของเธออ่อนโยนราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อยที่ไม่กล้าเอื้อมแตะ
“พี่รอง ในที่สุดก็ฟื้นแล้วเหรอ?”
ดวงตาเป็นประกายของเซินอู้เฉียวเต็มไปด้วยความยินดี พี่รองที่ปกติแต่งกายเรียบร้อยอยู่เสมอ ทั้งยังรักความสะอาดขั้นรุนแรงและวางตัวสูงส่งสำรวมทุกเรื่อง ตอนนี้กลับเผยความเปราะบางและเรือนกายออกมาอย่างไร้การป้องกัน