ซูหมิงเพ่ยปลอบเสียงเบาว่า "ท่านแม่ไม่ได้รังเกียจเจ้า หากเจ้าอยู่กับท่านแม่ไปนาน ๆ ก็จะรู้ว่าท่านแม่เมตตาที่สุดแล้ว"
"อย่ากลัวไปเลย ขอเพียงเจ้ามีใจจริง ท่านแม่ก็จะมองเห็นความดีของเจ้าเช่นกัน"
"หม่อมฉันทราบแล้ว" หลีถังยังคงหวาดหวั่นยิ่งนัก นางดึงชายเสื้อของซูหมิงเพ่ย ดวงตาคลอหน่วย
ทั้งสองจ้องมองกันและกัน สายตาเยิ้มหวาน ประหนึ่งไร้ผู้คนรอบข้าง
ซูหมิงจูมองไม่ไหวอีกต่อไป เอ่ยเตือนว่า "พี่ใหญ่ ถึงเวลาไปอ่านตำราแล้ว ท่านอาจารย์อู่รออยู่เจ้าค่ะ เชิญพี่ใหญ่ไปเถิด"
ความรู้จากชาติก่อน ซูหมิงเพ่ยจำได้ไม่กระจ่างนัก จำต้องเชิญอาจารย์มาสอนอ่านใหม่อีกครั้ง
เขาได้พบอาจารย์สามคน อาจารย์อู่แม้ความรู้จะด้อยไปบ้าง แต่สายตาหลักแหลมดุจหยกล้ำค่า ปราดเดียวมองออกว่าซูหมิงเพ่ยมีพรสวรรค์สูงส่ง
สุดท้ายเขาจึงเลือกอาจารย์อู่
"ข้าไปพบอาจารย์อู่ก่อน หมิงจูพาเจ้าไปที่เรือน วางใจเถิด หมิงจูใจดี หมิงจื่อใจอ่อน พวกนางจะไม่เคี่ยวเข็ญเจ้าหรอก"
ซูหมิงจูยิ้มกล่าว "พี่ใหญ่วางใจไปเถิด ตราบใดข้าอยู่ที่นี่ ไม่มีผู้ใดรังแกพี่สะใภ้เด็ดขาด"
ได้ยินคำว่า "พี่สะใภ้" ซูหมิงเพ่ยพยักหน้าอย่างพออกพอใจ
เขาหันมองซู่เหยา ดวงตาหม่นมัว "ส่วนคุณหนูใหญ่ผู้นี้ อาหลีต้องระวังให้มาก"
มอบตัวคนให้ถึงมือซูหมิงจูด้วยตนเอง จึงจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ หันหลังกลับมามองสามคราก้าว
เมื่อซูหมิงเพ่ยจากไปแล้ว รอยยิ้มบนหน้าซูหมิงจูหุบลงทันใด "นับแต่วันนี้ เจ้าก็คืออนุเยว่"
หลีถังได้เปลี่ยนชื่อเป็นเวิ่นเยวี่ยแล้ว สถานะของนางในตอนนี้ คือบุตรสาวของบัณฑิตตกยากจากหวยหนาน