คืนวันนั้น อนุเยว่เปลี่ยนเป็นอาภรณ์บางเบาเผยผิวกายชุดใหม่ เฝ้ารอการมาเยือนของซูหมิงเพ่ย
แม้ระหว่างตั้งครรภ์จะร่วมห้องมิได้ แต่นอกเหนือจากการร่วมห้องแล้ว ยังมีสิ่งอื่นอีกมากที่ทำได้
อนุเยว่มีเรือนร่างอ่อนระทวย ผิวกายราวกับกลายเป็นสายน้ำ เพียงแตะต้องเบาๆ ก็สั่นไหว
“เป็นอย่างไรบ้าง ซู่เหยารังแกเจ้าหรือไม่” ซูหมิงเพ่ยเอาเส้นผมดำขลับพันเล่นบนนิ้ว “หากถูกผูกรังแก ก็จงไปหาหมิงจู นางจะช่วยเจ้า”
อนุเยว่เอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “คุณหนูใหญ่ไม่ได้กล่าวโทษหม่อมฉันแต่อย่างใด ตรงกันข้าม คุณหนูใหญ่ปฏิบัติต่อหม่อมฉันดียิ่ง แถมยังดูอ่อนโยนมากด้วย”
นางไม่ได้เอ่ยถึงการจงใจกลั่นแกล้งของซูหมิงจู เพราะต่อให้พูดไป ซูหมิงเพ่ยก็คงไม่เชื่อ
“นางอ่อนโยนหรือ อย่าถูกภาพลวงตาหลอกตาไปทั่วทั้งโหวฝู ใจนางร้ายกาจที่สุด” ซูหมิงเพ่ยเอ่ยถึงซู่เหยา อารมณ์ก็ขุ่นมัวขึ้นมาในทันที
หากไม่ใช่เพราะซู่เหยาก่อกวนในชาติก่อน เขากับอนุเยว่จะต้องพรากจากกันได้อย่างไร
สิ่งปลอบประโลมใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชาตินี้ คือการได้ครอบครองหญิงงามไว้ในอ้อมกอด
ชาติก่อนมีเพียงอำนาจ
แต่ชาตินี้ ทั้งหญิงงามและอำนาจ เขาล้วนต้องการ
ซูหมิงเพ่ยจูบริมฝีปากงดงามของนาง
“เจ้าจงอยู่ห่างนางไว้ ระวังจะถูกนางเล่นงานลับหลัง”
อนุเยว่ไม่ได้ถามเขาว่าเหตุใดจึงไม่ชอบซู่เหยา เมื่อเห็นท่าทีรังเกียจซู่เหยาของเขาแล้ว ต่อให้ถามก็คงไม่ได้ความ
เพียงแค่สังเกตให้ดีก็สามารถหาคำตอบได้ด้วยตนเอง
นิ้วชี้วนเป็นวงบนร่างของบุรุษ “ท่านซื่อจื่อ หม่อมฉันขอเลี้ยงสุนัขได้หรือไม่”
ยามที่บุรุษพึงพอใจ การเอ่ยข้อเรียกร้องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สลักสำคัญ บุรุษมักจะไม่ปฏิเสธ
“สุนัขหรือ เหตุใดจึงคิดอยากเลี้ยงสุนัข”