โหวฝูเวยหย่วน
ซูหมิงจูนำโฉนดที่ดินที่ซู่เหยาให้มาออกมาดู พอเห็นก็พบว่าเป็นของปลอมจริง ๆ
“ซู่เหยามันกล้าดียังไง! ต่อหน้าอันหรานจวิ้นจู่ ยังกล้าให้โฉนดที่ดินปลอมกับข้า!”
หว่านซื่อฉีกโฉนดปลอมทิ้งไม่กี่ที: “ไม่ได้แล้ว ข้าต้องไปหาน้องอันหราน ให้น้องอันหรานให้ความยุติธรรม”
ซูหมิงจูรั้งนางไว้
บนหน้าของหว่านซื่อ รอยฝ่ามือที่ถูกอันหรานจวิ้นจู่ตบยังไม่จางหาย
“ท่านแม่ เกรงว่าอันหรานจวิ้นจู่คงไม่ช่วยพวกเราแล้ว”
หว่านซื่อลูบหน้า: “อันหรานจวิ้นจู่สมองน้ำเข้าแล้วหรืออย่างไร? ตอนแรกก็ปกป้องพวกเราแท้ ๆ เหตุใดกลับไปเข้าข้างซู่เหยาอีก?”
หว่านซื่อกับซูหมิงจูคิดอยู่นาน ก็ไม่รู้ว่าผิดพลาดตรงไหน
“มารดาหนิงเล่า? เรียกมารดาหนิงมาถามดู”
ค้นทั่วทั้งจวน กลับไม่พบมารดาหนิง
สุดท้ายเรียกหลิงเส่ามา หลิงเส่าจึงกล่าวว่า: “มารดาหนิงตายแล้ว”
มือทั้งสองของหว่านซื่อสั่นระริก: “ซู่เหยานังสารเลวนั่น ช่างอุกอาจนัก! มันฆ่ามารดาหนิง!”
หว่านซื่อโอบกอดซูหมิงจู: “หมิงจู นางคงไม่รู้เรื่องแล้วกระมัง?”
ซูหมิงจูปลอบ: “ท่านแม่ ไม่หรอก อย่าหลอกตัวเองเลย”
จากนั้นหันไปถามหลิงเส่า: “มารดาหนิงตายอย่างไร?”
หลิงเส่าจึงตอบว่า: “ฮูหยินเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่ฝีมือของคุณหนูใหญ่ มารดาหนิงถูกอันหรานจวิ้นจู่ให้คนกดน้ำตาย”
เส้นเอ็นในใจซูหมิงจู สะบั้นลงดังเพี๊ยะ
นังสารเลวซู่เหยา ชักจูงอันหรานจวิ้นจู่ได้สำเร็จจริง ๆ!
หว่านซื่อตอนแรกแค่มือสั่น บัดนี้กลับตกใจจนตัวสั่นงันงก: “หมิงจู เจ้าว่าอันหรานจวิ้นจู่จะช่วยนางไปทำไม?”
ซูหมิงจูโอบกอดหว่านซื่อ ปลอบเบา ๆ: “ท่านแม่อย่ากลัว ซู่เหยาฆ่าเหวินเหนียน จะต้องถูกเหวินกงกงแก้แค้นแน่ ท่านแม่อย่าวิตก นางต้องตาย......”