ซู่เหยากลับมายังเรือนอีหลาน ดื่มชาร้อนติดต่อกันถึงสองถ้วย
พอลืมตาขึ้น ก็เป็นภาพใบหน้าบิดเบี้ยวของเหวินเหนียน
นางรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเหวินเหนียนซ่อนตัวอยู่ในเรือนทิงหลาน
ในห้องจุดเครื่องหอมปลุกกำหนัดเอาไว้ เหวินเหนียนนอนรออยู่บนเตียงให้นางเข้าไป
หลังจากนางเปิดประตู ก็ไปนั่งบนม้านั่งหินในลานบ้าน เนิ่นนานไม่ยอมเข้าไป
เหวินเหนียนรอไม่ไหว เปิดประตูออกมาเอง
หนุ่มเจ้าสำราญยิ้มอย่างลามก "คุณหนูใหญ่ รีบเข้ามาเถิด ประตูลานถูกลั่นกุญแจแล้ว ท่านออกไปไม่ได้หรอก"
เขาสูดดมเครื่องหอมปลุกกำหนัดเข้าไปมากเกิน สายตาล่องลอย ฝีเท้าเบาหวิว "ถ้าเจ้ายอมเชื่อฟัง ข้าก็รู้จักทะนุถนอมบุปผา"
"เจ้าจงว่าง่าย รับรองไม่เจ็บ จะสุขสมยิ่งนัก พอลองสักครั้ง ก็จะคิดถึงครั้งที่สอง..."
เหวินเหนียนเปิดประตู คิดจะออกมาจับซู่เหยา ซู่เหยากลับลุกขึ้นยืนเอง แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาคนผู้นั้น
"คุณชายเหวิน เพียงท่านบอกข้า ว่าใครบงการให้ท่านมาหาข้า ข้าก็จะเข้าไป"
เหวินเหนียนไม่เห็นซู่เหยาอยู่ในสายตาอย่างชัดเจน แววตาก็ค่อยๆ เลื่อนลอย
"อันติ้งโหวให้ข้าดูภาพสรงน้ำของเจ้า ผิวพรรณของเจ้าขาวนัก อ่อนนุ่มยิ่ง ให้ข้าคิดถึงทั้งวันทั้งคืน ใจแทบขาด เขายังสัญญากับข้า ว่าจะหาทางให้ข้าได้แต่งกับเจ้า"
"มาเถิด คุณหนูใหญ่ ข้ารอไม่ไหวแล้ว~"
"คุณหนูใหญ่ เจ้าช่างมีเสน่ห์นัก~"
เหวินเหนียนเอ่ยวาจาหยาบโลน ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ดวงตาลามไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง
ซู่เหยายิ้มบาง ก้าวเท้าเดินไป