เรือนเฉียนปี้
กลิ่นยาได้จางหายไปแล้ว ภายในตำหนักเหลือเพียงกลิ่นเครื่องหอมอ่อน ๆ
หลังจากเซวียเชียนอี้กลับจวน นางได้เก็บเครื่องหอมและใบชาที่หลี่จงก่วนส่งมาไว้จนหมด
หลังจากให้หมอหลวงฝังเข็มที่ตำหนักฉือหนิง นางกลับมาก็ดื่มยาไปถ้วยใหญ่
นั่งอยู่หน้ากระจก นางในกำลังปล่อยมวยผมให้ เส้นผมดำขลับดุจน้ำตกทอดยาวลงบนบ่า
เซวียเชียนอี้ยกมือขึ้นกดเบา ๆ ที่ท้องน้อย อาการหน่วงอึดอัดที่รบกวนมาหลายวันก็สะอาดหมดจดเสียที สีหน้าดูผ่องใสกว่าแต่ก่อนมาก ในแววตามีความคาดหวังและเขินอายบางเบาซ่อนอยู่
"พระชายารองเจ้าคะ บัดนี้ร่างกายก็รู้สึกปลอดโปร่งแล้ว ทางองค์ชาย..." ชุนเถายิ้มแย้มเข้ามาใกล้ น้ำเสียงกดต่ำแต่ก็มิอาจปกปิดความยินดีไว้ได้
เซวียเชียนอี้รู้สึกร้อนที่แก้มเล็กน้อย หลุบตามองเม้มริมฝีปาก เพียงแค่ตอบเสียงเบา "อืม" แล้วปลายนิ้วก็ม้วนงอขึ้น
"ไปรายงานพระชายาเอกสักหน่อย ว่าเรือนร่างของข้าสะอาดแล้ว ค่ำนี้พร้อมถวายงานแล้ว"
"เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไปเดี๋ยวนี้!"
ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไป เรือนเฉียนปี้ทั้งเรือนก็พลันคึกคักมีชีวิตชีวา
พวกบ่าวรับใช้เดินเหินด้วยฝีเท้าเบา ๆ กระชุ่มกระชวยมีรอยยิ้มบนใบหน้ากันทุกคน ยิ่งกว่างานรื่นเริงของตัวเองเสียอีก สาวใช้ที่ปัดกวาดเช็ดกระจกอย่างพิถีพิถันเป็นพิเศษ ระเบียงทางเดินกวาดจนไร้ฝุ่นผง พวกสาวใช้ตัวน้อยกระซิบกระซาบต่อข่าวกัน แววตายิ้มแย้มโค้งงอ รู้กันดีว่าพระชายารองในที่สุดก็จะได้เข้าใกล้รับใช้แล้ว อนาคตในเรือนก็พอมีความหวังขึ้นมาบ้าง