ไทเฮาในตอนแรกคิดว่าซู่เหยาเสแสร้ง จึงจงใจขยายเรื่องให้ใหญ่โต ฮองเฮา พระสนมหรง และพระสนมเผยต่างก็รีบมา
ฮองเฮาได้ยินว่าชายาหยงชินอ๋องตกเลือดที่ศาลาพระเล็กของไทเฮา ก็ตกตะลึงอย่างยิ่ง
ในวังหลัง วิธีการทำให้คนตกเลือดนั้นมีสารพัด ไม่ว่าซู่เหยาจะตกเลือดด้วยเหตุใด ไทเฮาก็ยากจะล้างมลทินให้ตัวเองพ้น
การทำร้ายพระโอรสธิดาในครรภ์ แม้เป็นไทเฮาก็มิอาจพ้นผิด
พระสนมหรงในใจหัวเราะเย็นชา
ไทเฮาแม่เฒ่าปีศาจนี่ เดินทางกลางคืนมามาก ในที่สุดก็เจอผีเข้าแล้ว
แต่ก็น่าสงสารซู่เหยา
ซู่เหยาเดิมก็ไม่เป็นที่โปรดปรานของอาซิว ตอนนี้ตกเลือดอีก ไม่รู้ในใจจะทุกข์ทนเพียงใด
นังชั่วเซวียเชียนอี้นั่นไม่รู้จะดีใจเพียงไร!
พระสนมหรงกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น ในใจทั้งโศกเศร้าและยินดี หลากหลายอารมณ์คละเคล้า
พระสนมเผยยืนอยู่ข้างฮองเฮา ไม่อาจเห็นสีหน้าชัดเจน
ไทเฮาประทับบนบัลลังก์ที่ปูด้วยเบาะไหมสีเหลืองอร่าม ปลายนิ้วลูบคลำสายข้อมือไข่มุกตงจูเบา ๆ สีหน้ายังคงไว้ซึ่งความสง่างามและสุขุมเยือกเย็นเช่นเคย
"ฝ่าบาท จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าตรวจวินิจฉัยผิด ชีพจรของผู้ที่มาเดือนก็เป็นชีพจรลื่นไหลเช่นกัน"
ฮ่องเต้กำหยกตระกูลบี้ซีที่คล้องอยู่บนพระหัตถ์ แววพระเนตรหม่นหมอง "หมอหลวงหนึ่งคนวินิจฉัยผิด หมอหลวงสามคนก็วินิจฉัยผิดด้วยหรือ"
ฮ่องเต้ก้มมองหมอหลวงที่คุกเข่าบนพื้น "หากวินิจฉัยผิดจริง สู้ลากออกไปตัดหัวเสียให้หมดดีกว่า! ฝูงคนไร้ประโยชน์!"
หมอหลวงคุกเข่าบนพื้น หน้าผากซึมเหงื่อเย็น ตัวสั่นเทา "ฝ่าบาท ฝ่าบาท ไม่ต้องทรงกังวลเกินไปนัก หวังเฟยยังเยาว์วัย ร่างกายแข็งแรง หากบำรุงอย่างเหมาะสม ภายหน้าย่อมมีพระโอรสธิดาอีก"