ฮูหยินหว่านขึ้นรถม้า มาถึงจวนสกุลซู คนเฝ้าประตูไม่ยอมให้นางเข้าไป
"ท่านฮูหยิน หากจะไปเป็นแขกที่จวนผู้อื่น ต้องส่งใบเทียบมาก่อน นี่คือธรรมเนียมการไปมาหาสู่ตามมารยาท"
ฮูหยินหว่านเดือดดาล "เจ้าลืมตาดูให้ชัดว่าข้าคือใคร!"
คนเฝ้าประตูเบิกตากว้าง "ท่านฮูหยิน ข้าน้อยดูชัดเจนนัก ท่านต้องการพบคุณหนูใหญ่ เชิญส่งใบขอเข้าพบก่อน รอให้คุณหนูใหญ่ตอบใบอนุญาตแล้ว ท่านค่อยมาใหม่"
ฮูหยินหว่านถูกขัดจนพูดไม่ออก
นางคาดไม่ถึงว่าจะถูกบ่าวไพร่ในจวนของซู่เหยากลั่นแกล้ง จึงโกรธเกรี้ยวว่า "ไอ้บ่าวชั่ว! มีใครบ้าง ลากมันไปจัดการขายทิ้งเสีย!"
คนเฝ้าประตูงับประตูปิด ชะเง้อมองลอดซี่ลูกกรงออกมา "โอ๊ย คนบ้าที่ไหนกัน กล้าดีวิ่งมาที่จวนคนอื่นเพื่อทุบตีบ่าวรับใช้ รีบปล่อยสุนัขออกมา จัดการกับคนบ้า ใช้คนปกติคงไม่ไหว"
ฮูหยินหว่านโมโหจนจมูกเบี้ยว กำลังจะระเบิดอารมณ์
มารดาผางเดินตามหลังฮูหยินหว่าน ค่อย ๆ ทัดทาน "ท่านฮูหยินมาเพื่อขอความช่วยเหลือ การขอความช่วยเหลือก็ต้องมีท่าทีของผู้ขอ ไฉนเลยท่านไม่เขียนสาสน์ส่งเข้าไปดูสถานการณ์เล่า"
ฮูหยินหว่านยืนด่าอยู่หน้าประตูพักใหญ่ ดึงดูดผู้สัญจรผ่านไปมามามุงดูเป็นจำนวนมาก นางรู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนัก จึงหันหลังกลับจวน เขียนสาสน์ส่งไปยังจวนสกุลซู
ซู่เหยารับสาสน์มา พลางยิ้ม "ฮูหยินหว่านรู้จักมารยาทตั้งแต่เมื่อใดกัน?"
ชิวสุ่ย "ได้ยินว่าฮูหยินมาเยือน ถูกคนเฝ้าประตูขัดขวางไว้ ไม่ให้เข้า"
ซู่เหยา "คนเฝ้าประตูทำงานถวายชีวิตด้วยความซื่อสัตย์ ให้รางวัล"
ชิวสุ่ยยิ้ม "คุณหนูใหญ่ช่างให้รางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรมยิ่งนัก"