ซูหมิงจื่อจ้องเขม็งไปที่ซู่เหยาและอู๋หว่านเหนียงอย่างดุร้าย “ซู่เหยา เจ้าก็แค่ไม่อยากให้ข้าได้ดี!”
ซู่เหยาหันไปมองนางพลางยิ้มน้อย ๆ “ซูหมิงจื่อ เจ้าคิดว่าการได้แต่งกับฆาตกรแถมยังเป็นชายที่มีภรรยาแล้วเป็นเรื่องดีหรือ?”
ซูหมิงจื่ออึ้งไปครู่หนึ่ง
“ข้าช่วยเปิดโปงหน้าตาที่แท้จริงของชายชั่วให้เจ้าเห็น บัดนี้เจ้ายังไม่ได้แต่ง ยังไม่ได้กระโดดลงหลุมไฟ เจ้าควรขอบคุณข้าต่างหาก”
ซูหมิงจื่ออยากพุ่งเข้าไปฉีกทั้งสองคนเป็นชิ้น ๆ “ซู่เหยา ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย หากเจ้าไม่ปล่อยมู่หยุนออกมา ข้าจะ...”
“ข้าจะไม่ยอมรับว่าเจ้าเป็นพี่สาว!”
“ข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าพระสนมหรง ให้เจ้าหมดสิทธิ์เป็นชายาของอ๋อง!”
ซู่เหยาแทบหลุดหัวเราะ นางเงยหน้าขึ้นมองซูหมิงจื่อ “ประการแรก ข้าไม่ต้องการน้องสาวอย่างเจ้า ประการต่อมา เจ้าสามารถเข้าวังให้พระสนมหรงเพิกถอนราชโองการได้ เหตุใดจึงไร้ความสามารถถึงขั้นปล่อยให้โจวมู่หยุนถูกคุมขังไม่ได้เล่า?”
“ช่างน่าขันยิ่งนัก”
ซูหมิงจื่อหน้าแดงก่ำ พุ่งเข้าไปจะตบซู่เหยา อู๋หว่านเหนียงยื่นมือผลักนางล้มลงกับพื้น
ซูหมิงจื่อร้อง “อีแพศยา เจ้ากล้าตีข้าหรือ?!”
อู๋หว่านเหนียงมองซูหมิงจื่อที่นั่งอยู่บนพื้นผมเผ้ากระเซิง “ข้าตีเจ้านี่แหละ ไอ้แพศยาต่ำช้าที่ล่อลวงสามีคนอื่น!”
“มองอะไรอีก ต่อให้มองอีกข้าก็คือภรรยาเอก ส่วนเจ้าเป็นเพียงอนุ! หากเจ้าดันทุรังจะแต่งเข้าตระกูลโจว ข้าจะตีเจ้าทุกวัน!”
พูดจบ อู๋หว่านเหนียงประคองซู่เหยาขึ้นรถม้าจากไป