หว่านซื่อได้ฟังคำพูดที่ไร้เยื่อใยเช่นนั้น ใจพลันปั่นป่วนราวกับป่านถัก
เดิมทีนางคิดว่า เพียงแค่นางยอมอ่อนข้อ ซู่เหยาก็จะยอมโอนอ่อน โหวฝูนั้นคือสถานที่ที่นางเติบโตมาตั้งแต่เล็ก เป็นบ้านของนาง
ต่อให้ในใจมีโทสะ ก็ยังคิดถึงบ้าน
ญาติพี่น้องของนาง ล้วนอยู่ที่โหวฝู
คนเรานั้น ไม่อาจตัดขาดความรู้สึกและครอบครัวได้
หากคำพูดเมื่อครู่นี้ของซู่เหยาไม่ใช่เพราะโกรธเคือง นางหมายจะตัดสัมพันธ์กับตระกูลเวยหย่วนโหวจริง ๆ เช่นนั้นนางจะทำอย่างไรดี?
ความหวาดกลัววาบหนึ่งเอ่อท้นในใจ
จิตใจของหว่านซื่อยุ่งเหยิงนัก นางไม่เคยเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ จึงตะโกนลั่นว่า “ซู่เหยา ข้าคือมารดาบุญธรรมของเจ้า! เหตุใดเจ้าถึงพูดเช่นนี้ได้?!”
นางคิดว่ายิ่งเสียงดัง ก็ยิ่งมีเหตุผล
แต่ทว่า เสียงจะดังเพียงใด ก็มิอาจกลบเกลื่อนความหวาดกลัวในใจได้
ซู่เหยากล่าวว่า “ฮูหยิน ท่านเป็นเพียงมารดาบุญธรรมของข้า หาใช่มารดาผู้ให้กำเนิด”
หว่านซื่อตอบว่า “มารดาบุญธรรมแล้วอย่างไร? มารดาบุญธรรมก็ต้องยึดถือกตัญญูเช่นกัน! เจ้าคิดว่าได้รับพระราชทานสมรสกับหยงชินอ๋องแล้ว จะอกตัญญูได้หรือ?”
ซู่เหยาเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้นางพลางกล่าวว่า “ฮูหยิน ท่านไม่กล้ากล่าวหาว่าข้าอกตัญญูหรอก ท่านโหวไม่ทรงอนุญาต ท่านไม่เพียงจะกล่าวว่าข้าอกตัญญูไม่ได้ ต่อหน้าผู้อื่น หากใครว่าข้าอกตัญญู ท่านยังต้องช่วยโต้แย้ง แสร้งทำเป็นว่าข้ากตัญญูยิ่ง”
นี่คือเกียรติยศของตระกูลเวยหย่วนโหว และก็เป็นเกียรติยศของหว่านซื่อด้วย
แม้ในใจหว่านซื่อจะเกลียดชังเวยหย่วนโหวจนกัดฟัน แต่ภายนอก เวยหย่วนโหวคือสามีของนาง คือฟ้าของนาง
นางไม่กล้าขัดขืน
หว่านซื่อริมฝีปากสั่นระริก สีหน้าซีดเผือดสลับกับแดงก่ำ “ซู่เหยา เจ้า เจ้า... ข้ามอบความรักให้เจ้าได้”