"ที่แท้ไม่ใช่เซียน หากเป็นน้องสาวซู่เหยาเอง" ซูหมิงเฟิงเดินมาหยุดตรงหน้าซู่เหยา แสยะยิ้มกว้าง
ร่างเขาสูงกว่านาง ครั้นเข้ามาใกล้ก็นำพากลิ่นอายแสงตะวันมาด้วย
"ข้ายังนึกว่าเป็นพี่สะใภ้เสียอีก! ดีใจเสียเปล่า ข้าบอกแล้ว บ้านเรายากจนปานนี้ จะมีเซียนมาแต่งกับพี่ใหญ่ได้อย่างไร..."
ไม้กวาดอันหนึ่งพุ่งจากฟากฟ้าตกลงบนศีรษะซูหมิงเฟิงอย่างแม่นยำ
"อ๊ะ! พี่ใหญ่ ตีข้าทำไม?!"
"เพ้อเจ้ออะไรอยู่? ยังไม่รีบไปขอขมาซู่เหยาเสีย" ซูหมิงลี่หน้าตึงเครียด ร่างกายสูงระหงยืนตรง
เขาสวมชุดคลุมยาวสีจันทร์ มีความผอมบางเป็นเอกลักษณ์ของวัยหนุ่ม ประดุจกลิ่นหมึกสนท่ามกลางจานฝนหมึกใหม่ หอมเข้มข้นและสง่า
เทียบกับครั้งแรกที่พบ เพิ่มพูนมาดบุตรชายขุนนางตระกูลใหญ่อยู่หลายส่วน ทั้งยังมีเค้าความอบอุ่นขึ้นบ้าง
เมื่อมองเช่นนี้ กลับดูคล้ายซื่อจื่อแห่งโหวฝูมากกว่าซูหมิงเพ่ยเสียอีก
ซูหมิงเฟิงร้องโวยวาย: "ให้ตายเถิด ครอบครัวเดียวกันแท้ๆ ล้อเล่นสักหน่อยจะเป็นไร?!"
ซู่เหยาคิดในใจ เพียงชั่วครู่ พวกนางกับพวกเขา ก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วหรือ?
ซูหมิงเฟิงยังคงท่าทางเหลวไหล ไม่เป็นโล้เป็นพาย ภายใต้สายตาคมกริบของซูหมิงลี่ที่จ้องเขม็ง เขาจึงเดินไปตรงหน้าซู่เหยาอย่างว่าง่าย โค้งตัวคำนับนางอย่างเป็นระเบียบ: "น้องซู่เหยา ข้าขออภัย"
ซู่เหยาพยักหน้า: "ข้าจำได้ว่า ดูเหมือนข้าจะแก่กว่าหมิงเฟิงสองสามวัน ข้าคือพี่สาว"
ซูหมิงเฟิงเบิกตากว้าง "จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าสูงกว่าเจ้ามาก เหตุใดข้าจึงเป็นน้องชาย?!"
ในบ้านเขาอายุน้อยที่สุด มีพี่ชายอยู่สองคน ยากลำบากกว่าจะได้น้องสาว เพียงจะได้สัมผัสความติดใจของการเป็นพี่ชายสักครั้ง