สวนชุนจิ่ง ซู่เหยานั่งอยู่ในศาลาพระเล็กของหว่านซื่อ คัดลอกคัมภีร์พระพุทธศาสนาอย่างสงบ
“คุณหนูหมิงจูช่างเอาใจใส่เสียนี่กระไร รู้ว่าฮูหยินกลัวร้อน จึงให้คนยกน้ำแข็งมาอีกสองอ่าง”
ตามศักดิ์ของหว่านซื่อ ในหนึ่งวันจะมีน้ำแข็งเพียงอ่างเดียว แต่หลังจากซูหมิงจูดูแลจวน วันหนึ่งๆ หว่านซื่อต้องใช้น้ำแข็งถึงสามอ่าง
ส่วนซู่เหยา ในหนึ่งวันไม่มีน้ำแข็งแม้เพียงครึ่งอ่าง
นี่คือการนำส่วนแบ่งของนางมาให้หว่านซื่อเพื่อทำบุญคุณนั่นเอง
ซู่เหยากระชับเสื้อคลุม สูดลมหายใจเย็นเฉียบ
มือของหว่านซื่อกำลูกประคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยเมตตากรุณา "คัดคัมภีร์ จิตใจต้องศรัทธา ศรัทธาจึงจะศักดิ์สิทธิ์ ศรัทธาจึงจะสะเทือนถึงฟ้าดินได้"
ซู่เหยาคลี่ยิ้มบางเบา "ฮูหยิน ข้าอธิษฐานอย่างจริงใจให้ทุกคนในครอบครัวราบรื่น โดยเฉพาะน้องหมิงจู"
หว่านซื่อจ้องมองใบหน้าของนาง อยากจะจับอารมณ์เย้ยหยันให้ได้ เพื่อจะได้ลงโทษนาง
แต่ดูอยู่นาน ซู่เหยาก็ยังสงบนิ่งเรียบเฉย ปลอดโปร่งสงัดงัน แลไม่เห็นอารมณ์แปลกแยกใดๆ ทั้งสิ้น
หว่านซื่อหาเรื่องต่อไป "ได้ยินว่าเจ้าไปหาท่านลุงใหญ่ เพราะอะไรถึงไป"
ซู่เหยาตอบ "พบซูหมิงลี่โดยบังเอิญที่ตลาดดอกไม้ ได้ยินว่าท่านลุงใหญ่ป่วยหนัก จึงแวะไปเยี่ยม"
หว่านซื่อกำลูกประคำในมือ "ครอบครัวพวกนั้นจิตใจคดโกงชั่วร้าย เห็นแก่ได้ ไปดูบ้างนานๆ ครั้งก็พอ สนิทสนมด้วยไม่ได้"
ซู่เหยาเงยหน้าขึ้นมอง แววตาเผยความฉงน "ฮูหยินมีใจเมตตาดุจพระโพธิสัตว์ เหตุใดจึงเอ่ยวาจาเสียดแทงถึงเพียงนี้"