"น้องซู่เหยา เจ้าอย่ามอง หลับตาเร็ว!" ซูหมิงเฟิงเองก็ตกใจไม่น้อย เขาฝืนยืนนิ่ง หันกายยื่นมือจะไปปิดตาซู่เหยา
มือยังยื่นไปไม่ถึง ซูหมิงเฟิงก็รู้สึกถึงไอเย็นวาบหนึ่งจากแผ่นหลัง ให้ความรู้สึกเหมือนถูกสัตว์นักล่าเนื้อตัวมหึมาจ้องจับผิด
ยิ่งเข้าใกล้ซู่เหยามากเท่าไร ไอเย็นอันตรายก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น
ซูหมิงเฟิงมิได้ถอย กลับขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วก้าวขึ้นหน้าอีกหนึ่งก้าว
ฆาตกรโหดยังอยู่ เขายิ่งต้องปกป้องน้องซู่เหยา
ยอมให้ตัวบาดเจ็บ ก็ไม่อาจให้น้องซู่เหยาถลอกปอกเปิก
ซู่เหยาถอยหลังหนึ่งก้าว หลบมือซูหมิงเฟิง "พี่สาม ข้าไม่กลัว"
ชาติก่อนนางเคยได้ยินว่า องค์ชายเก้าฉลาดหลักแหลมยิ่ง เป็นปรมาจารย์อาวุธลับชั้นแนวหน้าของต้าเซี่ย อาวุธลงทัณฑ์อันแยบยลในกรมเจิ้นฝู่ซือล้วนเป็นฝีมือประดิษฐ์ของพระองค์
วันนี้ได้พบ สมคำร่ำลือแล้ว
กล่องเหล็กดูธรรมดาใบหนึ่ง เพียงพริบตาเดียวก็ตัดศีรษะคนได้
กล่องเหล็กเมื่อครู่นี้ กับเสวี่ยตีจื่อที่องค์ชายเก้าทำตกไว้ก่อนหน้านี้ มีรูปทรงต่างกันเล็กน้อย อย่างน้อยก็ดูใหม่เอี่ยม
ตัดคอได้เร็วและแม่นยำ ใบมีดคงคมกริบ
ชายตาสามชั้นตายในพริบตา มิได้ทนทุกข์มากนัก
น่าเสียดาย
อย่างน้อยก็น่าจะตัดลิ้นเขาก่อน
นางเงยหน้ามองรอบ ๆ ระเบียงโรงเตี๊ยมว่างเปล่า ไม่มีมุมมืดให้คนซ่อน
แต่นางรู้ว่า องค์ชายเก้าต้องซ่อนอยู่ที่ใดสักแห่ง แววตาเป็นประกาย จ้องมองนางอย่างเย็นชา
ความรู้สึกนั่น ราวกับมีใครเป่าลมเย็นใส่ท้ายทอย อากาศชื้นเย็นเหนียวหนืดคลานตามแนวสันหลังมุดเข้าไปในไขกระดูก