ออกจากศาลาว่าการ ซู่เหยาขึ้นรถม้า มุ่งหน้าไปยังเขาหลางหยาโดยตรง นางนั่งอยู่ในรถม้าเพียงลำพัง ซูหมิงเฟิงและซูหมิงหนานขี่ม้าคุ้มกันอยู่ด้านข้าง
ก่อนขึ้นรถ ซู่เหยาสัมผัสได้ถึงสายตาขององค์ชายเก้าเป็นครั้งคราว
สายตาที่ร้อนแรง ราวกับเปลี่ยนอากาศรอบข้างให้กลายเป็นของแข็ง
กลางวันแสกๆ ผู้คนมากมาย องค์ชายเก้าคงไม่ปรากฏตัว
น่าเสียดาย
ไม่รู้ยามค่ำจะได้พบเขาหรือไม่
จากเมืองหลวงไปเขาหลางหยาใช้เวลาเดินทางหนึ่งวัน ถึงตีนเขาแล้วยังต้องปีนขึ้นไปอีก อันที่จริงสิ่งเหล่านี้พอทนได้ ที่น่าปวดหัวที่สุดคือนิสัยของหมอปีศาจ
หมอปีศาจอ่อนไหว เจ้าระเบียบ และจิตใจหม่นหมอง หากไม่ถูกใจแม้แต่น้อย ก็จะลงพิษแก่คนไข้
รักษาคนให้ตายไปเสียเฉยๆ
ชาติก่อน ซู่เหยาไม่เพียงแต่จ่ายค่ารักษามหาศาล ยังไปเป็นเด็กรับใช้เก็บสมุนไพรอยู่ในป่าลึกหนึ่งเดือน ทำงานหนักโดยไม่ปริปากบ่น จึงอ้อนวอนให้หมอปีศาจยอมลงเขามารักษาซูหมิงเทียนได้
ซูหมิงเทียนวางมาดเป็นคุณชายรองแห่งโหวฝู ไม่ชอบท่าทางการรักษาของหมอปีศาจ ตลอดเวลาซู่เหยาคอยเป็นคนกลางประนีประนอม
ทุกครั้งที่ซูหมิงเทียนล่วงเกินหมอปีศาจ ซู่เหยาก็ต้องทดลองพิษให้หมอปีศาจแทนหนึ่งครั้ง
มีอยู่ครั้งหนึ่ง หมอปีศาจใช้พิษอะไรไม่รู้ ทำให้นางบวมทั้งตัว คันอยู่หนึ่งสัปดาห์ กินก็ไม่อร่อย นอนก็ไม่หลับ
ทุ่มเทถึงเพียงนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับความซาบซึ้งจากซูหมิงเทียน ยังถูกทั้งครอบครัวตำหนิ