อนุเยว่เป็นคนฉลาด หลังจากซู่เหยาสั่งการลงไป นางก็ไม่ต้องคอยกำกับดูแลอีก
ภายใต้การดูแลอย่างดีของซู่เหยา กล้วยไม้เมฆเขียวที่ได้มาจากการพนันกล้วยไม้ก็ออกดอกแล้ว
ถึงเวลาไปขอพบหมอปีศาจแล้ว
หมอปีศาจพำนักอยู่ในป่าลึกเขาหลางหยา ห่างจากเมืองหลวงประมาณหนึ่งวันด้วยรถม้า ชาติก่อนนางพาชิวซวงและจ้างนักคุ้มกันสองสามคนไปตามหาหมอปีศาจในป่าลึก ต้องทนทุกข์ไม่น้อย
ชาตินี้นางเรียกซูหมิงหนานและซูหมิงเฟิงมาด้วย
ทั้งสามนัดพบกันในโรงเตี๊ยม
รถม้าเพิ่งถึงโรงเตี๊ยม ก็เห็นซูหมิงเฟิงยืนรออยู่หน้าประตูด้วยใจจดจ่อ
“น้องซู่เหยา ช่วงนี้เจ้าไม่กลับบ้านเลย” ซูหมิงเฟิงกระโดดโลดเต้นราวกับม้าหนุ่ม รี่เข้ามาข้างรถม้า จะทำตัวเป็นแท่นเหยียบให้ซู่เหยา
“ข้าคิดถึงเจ้าจะตาย ข้าอยากให้คนไปส่งข่าวให้เจ้า แต่ท่านแม่ไม่ยอม เกรงว่าฮูหยินโหวจะรังแกเจ้า”
ซู่เหยาจับมือเขาพยุงตัวลงจากรถม้า
ขณะที่จับมือซูหมิงเฟิง นางรู้สึกเหมือนถูกใครจ้องมองอย่างแรงกล้าที่มือ
สายตาคุ้นเคย เย็นเยียบ และชวนให้คลื่นเหียน
หากมือของทั้งสองแตะต้องกันนานกว่านี้อีกนิด ก็จะถูกรุกรานและลงโทษอย่างหนัก
ซู่เหยารีบชักมือกลับมาจับกรอบประตูรถม้า
“น้องซู่เหยา มีธุระอะไรหรือ จึงเรียกข้ากับท่านพี่รองมาพบ”
“ซานเกอเกอ เข้าไปข้างในก่อนค่อยว่ากัน”