ก่อนจากลา ภรรยาท่านลุงใหญ่หยิบถุงเท้าคู่หนึ่งออกมา “ซู่เหยา นี่ท่านป้าใหญ่ทำเองกับมือ หากเจ้าไม่รังเกียจก็เอาไปสวมเล่นเถิด”
ซู่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง “ท่านป้าใหญ่ บัดนี้ในเรือนมีสาวใช้แล้ว งานพวกนี้มอบให้สาวใช้ทำก็พอ”
หลังจากท่านลุงใหญ่ป่วย ภรรยาท่านลุงใหญ่ก็อาศัยงานเย็บปักถักร้อยเลี้ยงครอบครัว กลางวันกลางคืนมิเคยหยุดมือ ยามค่ำยังเสียดายไม่อยากจุดตะเกียง ไม่นานสายตาก็พร่ามัว
หมอบอกว่า จากนี้ต้องลดการเย็บปักถักร้อยลง
ภรรยาท่านลุงใหญ่ยิ้มกล่าว “ถุงเท้าคู่หนึ่ง มิได้เปลืองแรงมากนัก เด็กสาวย่อมต้องสวมอาภรณ์ติดตัวที่ผู้ใหญ่ทำให้สักสองสามชิ้น จึงจะปลอดภัย”
แผ่นดินต้าเซี่ยเชื่อว่า เด็กสาวที่ยังไม่ออกเรือน หากได้สวมอาภรณ์ติดตัวที่ผู้ใหญ่ทำให้ จะมิเพียงปลอดภัย แต่ยังได้แต่งกับสวามีที่ดี
หว่านซื่อรังเกียจซู่เหยามากมาย นางจะยอมลงมือทำอาภรณ์ให้นางได้อย่างไร
“ถือไปเถิด หากสวมสบาย ท่านป้าใหญ่จะทำให้อีก”
ในเรือนไม่มีผ้าชั้นดี นี่ยังเป็นผ้าฝ้ายในสินเดิมของนาง หวังว่าซู่เหยาจะไม่รังเกียจ
ซู่เหยารับถุงเท้ามา กระแสอุ่นไหลผ่านกลางใจ
เนื้อผ้าถุงเท้านุ่มละมุน ฝีเข็มประณีต แม้มิใช่แพรพรรณ แต่เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าทำด้วยใจ
มีชีวิตสองชาติ อย่าว่าแต่ถุงเท้า หว่านซื่อไม่เคยทำให้สิ่งใดเลย
อาภรณ์ติดตัวของนาง ล้วนเป็นฝีมือสาวใช้
สำหรับเด็กสาวอายุสิบหกปี การไม่เป็นที่โปรดปรานของมารดา นับเป็นความคับแค้นใจยิ่งใหญ่
เกิดใหม่อีกชาติ นางเกือบหลงลืมความคับแค้นใจนี้แล้ว แต่ภรรยาท่านลุงใหญ่ยังจำไว้ให้นาง
“ขอบคุณท่านป้าใหญ่ ข้าจะสวมอย่างดี”
~
“โครม——”
ถ้วยชามเตาเผาหยูตกกระทบพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ