เมื่อได้คำมั่นจากหว่านซื่อ ซูหมิงจื่อก็ประหนึ่งได้กินยาสงบจิต สบายใจขึ้นเป็นอันมาก "ท่านแม่ ไม่เพียงต้องให้นางนำเงินส่วนตัวทั้งหมดออกมาเท่านั้น ข้ายังต้องการร้านหอมหยาดน้ำค้างของนางด้วย!"
หว่านซื่อท่อง "อามิตาพุทธ" พลางลูบศีรษะซูหมิงจื่ออย่างอ่อนโยน "ย่อมได้"
ดวงตาของซูหมิงจื่อเป็นประกายวาบ "ท่านแม่ นางถูกตระกูลหยวนถอนหมั้นแล้ว ไม่มีใครยอมแต่งกับนาง สินสมรสที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้ ข้าแบ่งมาสักส่วนหนึ่งได้หรือไม่?"
ท่านย่าช่างเกินไปนัก ก่อนสิ้นลมกลับยกสินส่วนตัวเกือบทั้งหมดให้ซู่เหยาเป็นสินสมรส ยังกล่าวว่าเป็นของที่ยกให้ซู่เหยา ห้ามผู้ใดคิดมิชอบ
พวกเขาที่เป็นทายาทสายตรงกลับได้รับส่วนน้อยนิด
ของของท่านย่าแต่เดิมก็เป็นของโหวฝูอยู่แล้ว นางเพียงทวงคืนมาเล็กน้อย ไม่ได้เอาทั้งหมด นับว่ามีเมตตายิ่งนัก
หว่านซื่อหรี่ตาลง ค่อย ๆ คลึงลูกประคำในมือ "ครั้งนี้ต้องคิดหาหนทางอันสมบูรณ์พร้อม ล้วงเอาเงินของนางมาจนหมดเกลี้ยง ทั้งยังต้องให้นางมีทุกข์แต่ไร้ที่ฟ้อง!"
ซูหมิงจื่อเบิกตากว้าง แววตาสว่างโรจน์ขึ้นหลายส่วน "ท่านแม่ มีแผนการใดหรือ?"
หว่านซื่อใช้ความคิด ก่อนจะผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาช้า ๆ "เคยได้ยิน 'กับดักมารยา' หรือไม่?"
ซูหมิงจื่อส่ายศีรษะ
"กับดักมารยา" เป็นกลลวงหลอกลวงจากเจียงหนาน นักต้มตุ๋นจะปลอมตัวเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ หลอกลวงหญิงสาวในหอที่ไร้ประสบการณ์โดยเฉพาะ
สนมนางในหลายคนก็หลงกลเช่นกัน
หญิงสาวถูกผู้หลอกลวงพรากความบริสุทธิ์ หวั่นเกรงว่าจะถูกแพร่งพรายออกไป จึงได้แต่ยอมควักเงินให้อย่างว่าง่าย
บางนางไม่เพียงถูกหลอกเอาเงินทองจนหมดตัว ยังถูกบังคับให้เสียกาย แต่ก็ไม่กล้าขัดขืน
ในต้าเซี่ย ความบริสุทธิ์และชื่อเสียงของสตรียิ่งใหญ่กว่าชีวิต นางที่ถูกหลอกแทบไม่มีผู้ใดแจ้งทางการ ล้วนเลือกที่จะกล้ำกลืนฝืนทนเป็นส่วนใหญ่