"ข้าอยากแทนมารดา แต่ว่าข้าไม่มีคุณสมบัติ" ซู่เหยาเดินไปตรงหน้าซูหมิงจู เอ่ยเบาๆ "น้องเป็นบุตรีแท้ๆ ของภริยาเอก มีเพียงน้องเท่านั้นที่มีสิทธิ์"
คำว่า "บุตรีแท้ๆ" นางจงใจเน้นหนักหน่วง
"จริงหรือไม่ ท่านหัวหน้าตระกูล? กฎตระกูลซูของเรา ในด้านความกตัญญู กำหนดไว้ละเอียดถี่ถ้วนยิ่งนัก"
นึกถึงธนบัตรที่ซู่เหยาส่งมาให้ หัวหน้าตระกูลพยักหน้าอย่างพอใจ "ซู่เหยากล่าวถูกต้อง มีเพียงบุตรที่เกิดจากสายเลือดเท่านั้น จึงจะแทนมารดาได้"
ซู่เหยามองไปทางซูหมิงจู กระพริบตาปริบๆ "น้องหมิงจู เจ้าไม่คิดจะแบกชื่อเสียงอกตัญญูเนรคุณกระมัง?"
คำพูดที่ซูหมิงจูใช้แทงซู่เหยาเมื่อครู่ ลอยวนกลางอากาศหนึ่งรอบ แล้วทิ่มแทงกลางอกซูหมิงจูอย่างแม่นยำอีกครั้ง
ซูหมิงจูลุกพรวดขึ้น เก้าอี้ลากพื้นเกิดเสียงเสียดหู
นางอ้าปาก อยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
เห็นสภาพของหว่านซื่อ นางเองก็กลัว
แม้ว่าโหวฝูจะกินแต่อาหารต้มจืด แต่อย่างน้อยก็ยังมีบ่าวคอยปรนนิบัติ
ที่นี่ไม่มีอะไรเลย ยังมีป้าแม่บ้านใจร้ายอำมหิตและไอ้บ่าวชั่วที่ซ่อนตัวอยู่ที่ใดสักแห่ง
นางไม่ยินยอม
นางอยากกลับคำ
แล้วอีกอย่าง นางไม่ใช่บุตรีแท้ๆ ของหว่านซื่อ
"ท่านแม่ เรื่องนี้ให้พวกเราพี่น้องปรึกษากันอีกครั้งเถิด......"
หว่านซื่อไม่มีทางยอมให้บุตรชายสองคนแทนตน
นอกจากนางแล้ว ยังมีซูหมิงจื่อ
ซูหมิงจื่อโง่เขลาเบาปัญญา หลอกล่อเล็กน้อยก็ได้แล้ว