ซู่เหยากำลังคิดจะนำหอมหยาดน้ำค้างขยายไปยังเจียงหนานพอดี
บัณฑิตเจียงหนานล้วนแสวงหาความวิจิตรงดงามเหนือกว่าทางเหนือ ทั้งยังมีตระกูลใหญ่และชนชั้นสูงอยู่มาก หากเปิดตลาดได้ ย่อมมีทรัพย์สินหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
"คุณชายผู้ใดจากเจียงหนานหรือ?" ซู่เหยาเอ่ยถาม
ผู้จัดการร้านถงนำทางไปพลางกล่าว "คุณชายแจ้งว่าสกุลหวัง รายละเอียดอื่นไม่ทราบ ดูเป็นคนสง่างาม ซื้อหอมหยาดน้ำค้างไปไม่น้อย กระผมก็ไม่กล้าซักถามมาก เกรงจะทำให้คุณชายไม่พอใจ"
ภายในห้องสุพรรณบุปผา บุรุษผู้หนึ่งยืนตัวตรง
เขาสวมอาภรณ์แพรสีน้ำเงินคราม เนื้อผ้าเป็นไหมหางโจวชั้นดี ปลายแขนเสื้อปักลายเร้น บนบั้นเอวห้อยหยกสีมรกตงามล้ำ สีเขียวดุจน้ำกำลังจะหยด
ชายหนุ่มอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี เกล้าผมเรียบเป็นมันเงา ภายใต้มงกุฎหยกคือใบหน้าประณีตงดงาม
นัยน์ตากระจ่างแฝงรอยหม่นหมองจางๆ ทุกอิริยาบถล้วนเปี่ยมด้วยความสง่างาม
ตรงกับคำบรรยายคุณชายตระกูลใหญ่เจียงหนานในตำราไม่ผิดเพี้ยน เพียงมองปราดเดียวก็ก่อเกิดความรู้สึกชื่นชม
"คุณหนูใหญ่ คุณชายผู้นี้คือคุณชายหวังขอรับ" ผู้จัดการร้านถงนำคนเข้ามาแล้วสั่งให้เสี่ยวเอ้อยกน้ำชา