หว่านซื่อได้ยินเช่นนั้น ก็เงยหน้ามอง "หมิงจู กิจการฝ่ายในของจวน ให้ซู่เหยาจัดการต่อไปเถิด"
หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าสิ้น หว่านซื่อก็รับช่วงดูแลกิจการฝ่ายในของโหวฝู ไม่กี่ปีก็ขาดทุนย่อยยับ
ตอนแรกนางแอบเอาเงินสินเดิมมาชดเชย จนภายหลังพบว่า โหวฝูคือบ่อไร้ก้น หากยังชดเชยต่อไป สินเดิมของนางคงหมดสิ้น จึงโยนให้ซู่เหยาทั้งหมด
ซู่เหยาจัดการได้ดีเยี่ยม ไม่เพียงอุดหนี้สินจนหมด ยังรักษาหน้าตาของเจ้านายในโหวฝูไว้ได้
ซู่เหยาคุมกิจการฝ่ายใน แต่คนดูแลส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนของนาง นางได้ทั้งบารมีและผลประโยชน์
กิจการฝ่ายในของจวนนี้ ย่อมไม่มีทางเปลี่ยนแปลงง่าย ๆ
ยิ่งไม่มีทางยกภาระยุ่งยากนี้ให้หมิงจู
นี่ก็คือเหตุผลที่หว่านซื่อแม้กุมอำนาจ แต่กลับไม่จัดการซู่เหยาทันที
ซู่เหยายังมีประโยชน์ใหญ่หลวง
ซูหมิงจูคาดการณ์ไว้แล้ว จึงเอ่ยกระซิบ "ท่านแม่ ลูกก็มีวิธีหาเงินเจ้าค่ะ"
นางคือผู้หวนคืนชะตานี่
ชาติก่อน หลังบีบบังคับซู่เหยาจนตาย นางค้นพบสูตรน้ำปรุงจากหีบเครื่องสำอางของซู่เหยา
ร้านน้ำปรุง นางก็เปิดได้เช่นกัน
ยิ่งกว่านั้น นางยังรู้ว่า เดือนหน้าอากาศจะร้อนระอุขึ้นฉับพลัน ทางเหนือแห้งแล้ง ใต้เกิดอุทกภัย บางท้องที่อาจมีโรคระบาด
เพียงกักตุนน้ำแข็ง ธัญพืช และสมุนไพรไว้มาก ๆ ตอนนั้นก็ขายทำกำไรมหาศาล
นางที่ครอบครองข้อมูลจากชาติก่อน ด้านการค้า หาได้ด้อยกว่าซู่เหยา
"ท่านแม่ เชื่อใจลูกเถิด"
"หากเห็นว่าลูกจัดการไม่ดี ตอนนั้นค่อยมอบให้พี่หญิงก็ยังได้" ซูหมิงจูคล้องแขนหว่านซื่อออดอ้อน "ท่านแม่~~"
หว่านซื่อถอนหายใจ "ในจวนเงินไม่พอ"
หัวหน้าทาสในไร่จะส่งเงินเข้าจวนปีละครั้งช่วงสิ้นปี นี่เข้าเดือนเจ็ดแล้ว เงินเล็กน้อยที่หัวหน้าทาสส่งมา ใช้หมดตั้งนานแล้ว