หว่านซื่อให้คำมั่น ตราบใดที่ไม่กล่าวร้ายซูหมิงจู เรื่องแต่งงานกับตระกูลหยวนจะให้ซู่เหยาเป็นผู้ตัดสินใจ
ออกจากสวนชุนจิ่ง ซูหมิงจูเรียกซู่เหยาไว้
"พี่หญิง"
ซูหมิงจูก้าวเข้ามา ในแววตาแฝงความพินิจพิเคราะห์
"พี่หญิงหมายปองพี่หยวนจู่ถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาเลยเล่า พี่หญิงอย่าพูดเพราะโมโหเลย"
นางสงสัยว่าซู่เหยากลับมาเกิดใหม่เช่นกัน
ชาติก่อน ซู่เหยาให้ความสำคัญกับงานวิวาห์นี้ยิ่งนัก ต่อให้ฮูหยินหยวนรังเกียจนางเพียงใด นางก็ยังจะวิวาห์เข้าตระกูลหยวน เป็นคุณนายน้อยแห่งตระกูลหยวนให้ได้
ชาตินี้ เหตุใดจึงบอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาเสียได้
ซู่เหยามองนางเรียบ ๆ "ข้าต่างหากที่ไม่เอาเขา หาใช่เขาไม่เอาไม่"
ซูหมิงจูยิ้มมุมปาก ที่แท้ก็เล่นละครตีตัวออกห่างนี่เอง
"เช่นนั้นก็ตามใจ พี่หญิงก็รอให้พี่หยวนจู่มาขอขมาเถิด"
รอให้หยวนจู่มาเยือนถึงเรือน เจ้าค่อยดูเถิดว่าเขาจะมาขอขมาเจ้าหรือไม่!
นางก็ว่าแล้ว เหตุใดจะมีคนกลับมาเกิดใหม่มากมายถึงเพียงนั้น?
มีเพียงนางเท่านั้น ที่เป็นสตรีหนึ่งเดียวผู้ได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์
"เตือนพี่หญิงสักคำ อย่าตีตัวออกห่างเกินไป ถึงตอนนั้นทำให้พี่หยวนจู่โกรธจนจากไป ต่อให้จุดโคมตามหา ก็หาไม่ได้พบครอบครัวดีงามเช่นตระกูลหยวนอีกแล้ว"
ซู่เหยาหลงรักหยวนจู่ แต่หยวนจู่กลับมีใจให้นางเพียงผู้เดียว
ซูหมิงจูรู้สึกถึงความเหนือกว่าที่ผุดขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
มองซู่เหยาหวงของ รู้สึกราวกับกำลังหยอกล้อของเล่นแสนสนุก
"เรื่องของข้า ไม่จำเป็นที่เจ้าต้องใส่ใจ"
ซู่เหยาค่อนข้างจนใจ กลับมาเกิดใหม่ทั้งที ซูหมิงจูก็ยังเหลวไหลเช่นเดิม เพียงเพื่อแย่งชิงคู่ครองของนาง ถึงกับยอมทำให้ชื่อเสียงตนเองต้องมัวหมอง