วันที่ไปเลือกเด็กในตระกูล อันหรานจวิ้นจู่ชวนซู่เหยาและหลี่เยวียนมาด้วย
หนิงฮ่าวชูเห็นซู่เหยา สีหน้าราบรื่นดั่งหยกอบอุ่น "ซู่เหยา เหตุใดจึงมาด้วยเล่า?"
ซู่เหยาก้าวขึ้นคารวะ "โหวเหยอ หม่อมฉันได้ยินมารดากล่าวว่า โหวเหยอจะรับบุตรบุญธรรม เพื่อเป็นกำลังให้หม่อมฉันในภายภาคหน้า หม่อมฉันย่อมต้องมาดูแล"
หนิงฮ่าวชูหลุบตาลงต่ำ ปิดซ่อนประกายเย็นเยียบที่ฉายวาบในแววตา รักษาท่าทีอบอุ่นเช่นเคย "ซู่เหยากล่าวถูกต้อง สมควรมาจริงๆ"
เขาหันไปมองโดยรอบเหมือนไม่ใส่ใจ "จั๋วเย่ว์เหตุใดไม่มา?"
นับแต่เกิดเรื่อง จั๋วเย่ว์ไม่ยอมพบเขา เขาไปหาหลายครั้ง ล้วนถูกคนของอันหรานจวิ้นจู่ขัดขวาง
เขาคิดว่าอันหรานจวิ้นจู่จับพิรุธได้ หวาดหวั่นอยู่ช่วงหนึ่ง แต่พบว่านางไม่มีพิรุธ ทุกอย่างเป็นปกติ
คิดว่าแต่ตนเองคิดมากไป
รอให้ผ่านไปสักพัก จั๋วเย่ว์คิดตกแล้ว ย่อมมาพบเขาเอง
อันหรานจวิ้นจู่ยิ้มบาง "พอดีจะบอกเจ้า จั๋วเย่ว์หมั้นหมายแล้ว อยู่ในจวนง่วนอยู่กับการปักสินเดิม จะไม่มาแล้ว"
หนิงฮ่าวชูประหลาดใจ "หมั้นหมายแล้ว? อันหราน เหตุใดเจ้าไม่บอกข้า?"
อันหรานจวิ้นจู่ยิ้ม "นี่ข้าก็กำลังบอกเจ้าอยู่มิใช่หรือ? แล้วนี่เจ้ามีสีหน้าเช่นไร?"
ซู่เหยายืนอยู่ด้านขวาอันหรานจวิ้นจู่ ประคองมือนาง สายตามองหนิงฮ่าวชู "พี่จั๋วเย่ว์หมั้นหมายเป็นเรื่องดี เหตุใดโหวเหยอดูเหมือนไม่ค่อยยินดี?"
หนิงฮ่าวชูนิ่งอึ้ง สีหน้ากลับมาปกติ "ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้ายินดีอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าหมั้นหมายกับตระกูลใด?"