เผยอวี้เฉิงก้าวเข้าไปในเรือน
เรือนของอนุภรรยาไป๋ แม้มิใช่อาคารที่โอ่โถงที่สุดในจวน ทว่าทุกซอกมุมกลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและสะดวกสบาย ความมีหน้ามีตาในที่นี้ล้วนได้มาจากเผยอวี้เฉิงทั้งสิ้น
ด้วยเห็นแก่หน้าของเผยอวี้เฉิง ฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยจึงไม่กล้าข่มเหงอนุภรรยาไป๋จนเกินไปนัก เครื่องกินอยู่ของอนุภรรยาไป๋ล้วนเป็นของชั้นดี
"อวี้เฉิง กลับมาแล้วหรือ?" อนุภรรยาไป๋สั่งให้สาวใช้ชงชาและจัดขนมมา
เผยอวี้เฉิงนั่งลงพลางเอ่ยถาม "ท่านอาร่างกายเป็นเช่นไรบ้าง"
"ข้าสบายดี เจ้าอาจี๋สบายดีหรือไม่ ได้ยินว่าเจ้าอาจี๋พูดได้แล้ว"
อนุภรรยาไป๋นั่งลงตรงข้ามเผยอวี้เฉิง ดูท่าทางเกร็งอยู่บ้าง
นางให้กำเนิดบุตร แต่พอครบเดือน ฮูหยินผู้เฒ่าก็หาเหตุส่งเด็กไปอยู่ที่สวนไร่นา การเติบโตของเผยอวี้เฉิงนางมิเคยมีส่วนร่วม และเขาก็ไม่ชิดเชื้อสนิทสนมนาง
นางเคยพยายามทำตัวให้สนิทสนมกับเขาเช่นกัน
ทว่าเขามักเย็นชาอยู่เสมอ กลิ่นอายอาฆาตดุดันน่าเกรงขาม
"ใช่" เผยอวี้เฉิงตอบเรียบง่าย ยกถ้วยชาขึ้นจิบแผ่วเบา เตรียมลุกขึ้นจากไป
"ท่านอารักษาตัวด้วย"
"อวี้เฉิง!" อนุภรรยาไป๋รั้งตัวเขาไว้
"มีธุระหรือ?" เผยอวี้เฉิงหันกลับมามอง
อนุภรรยาไป๋บีบผ้าเช็ดหน้า "นางอาอิงจากไปหลายปีแล้ว เจ้าอาจี๋ก็อายุสี่ขวบเศษ เจ้าควรแต่งใหม่ได้แล้ว ทางฝั่งตระกูลเดิมของฮูหยินผู้เฒ่ามีหลานสาวคนหนึ่ง เพิ่งปักปิ่นเมื่อไม่นานนี้..."
นางเป็นอนุที่ซื้อมา โฉนดขายตัวอยู่ที่ฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าให้นางมาเป็นแม่สื่อ นางจำต้องเอ่ย
เผยอวี้เฉิงขัดขึ้น "ให้ฮูหยินผู้เฒ่ามาหาข้าด้วยตนเองเถิด"