ลั่วซินสะบัดผ้าเช็ดหน้า แววตามีความท้าทายสามส่วน "ท่านพี่อย่ารังเกียจว่าข้าเสือกเลย"
ชิวสุ่ยก้าวมาด่าทอว่า "คุณหนูลั่ว ไม่ไปเฝ้าเสี่ยวเปี่ยวท่าน วิ่งมาทำเสียงหมาบ้าอยู่ต่อหน้าคุณหนูข้าหรือ"
"อะไรคือรู้จักประมาณตน เจ้ามีหน้ามาพูดต่อหน้าคุณหนูข้าหรือ คราวก่อนพบเจ้า เจ้าแทบจะแนบเข้ากับอกคุณชายหยวนแล้ว!"
ชิวสุ่ยปากไว เก่งกาจในการเปลี่ยนลีลาด่าคน
"คุณหนูใหญ่บ้านเรามีรูปโฉมงดงามจิตใจเฉลียวฉลาด แต่งดีเป็นแน่ ส่วนเจ้าปากแหลมก้าวร้าว หน้าตาเหมือนจิ้งจอก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นวัตถุดิบชั้นดีสำหรับเป็นอนุ!"
"รีบไปเฝ้าเสี่ยวเปี่ยวท่านเถิด กลัวว่าไปช้า อนุก็ยังไม่เวียนมาถึงเจ้า!"
ลั่วซินขอบตาพลันแดงเรื่อ ค่อยๆ ยันกายพิงเสาค้ำหลังคาผ้าใบ "พี่ซู่เหยา สาวใช้บ้านท่านดุร้ายยิ่งนัก ท่าน ท่านได้แต่มองดูสาวใช้ของท่านรังแกข้าหรือ"
ชิวสุ่ยเอามือท้าวสะเอวด่าว่า "คุณหนูลั่ว เจ้ามาร้องไห้ฟูมฟายอยู่ตรงนี้ คิดจะเรียกเสี่ยวเปี่ยวหมาบ้าของเจ้ามาอีกหรือไม่"
ลั่วซินชำนาญการใช้อุบายเช่นนี้ ทุกครั้งล้วนเป็นนางหาเรื่องก่อน พูดไปพูดมาแล้วก็ตาแดง หยวนจู่เห็นลั่วซินหลั่งน้ำตา ไม่ทันแยกแยะผิดชอบก็จะตำหนิซู่เหยาอีก
ชิวสุ่ยไม่เพียงด่าคน ยังจะเข้าไปกระชากลั่วซินออกไปด้วย ซู่เหยาเงยหน้ามองชิวสุ่ย ส่งสัญญาณให้นางหยุดก่อน
องค์ชายเก้าทรงสดับฟังอยู่นางแต่เดิมก็คิดจะฟ้ององค์ชายเก้า บัดนี้ลั่วซินพุ่งเข้ามาเอง กลับเหมาะเจาะเสียยิ่งกว่านี้