"ฝ่าบาท ท่านออกมาได้หรือไม่?" แม้หน้าร้านจะกั้นไว้เพียงม่านแพรบาง หากไม่ได้รับคำสั่งจากนาง ชิวซวงและชิวสุ่ยย่อมไม่เข้ามา ทั้งไม่หันกลับมาเช่นกัน
ซู่เหยาโชคดีที่เลือกร้านในลานด้านข้างนี้ โดยรอบไม่มีผู้คน
หากพบผู้ใด ก็ไม่ต้องตื่นตระหนก ฝีมือขององค์ชายนั้นยอดเยี่ยม ศัตรูยังไม่ทันเข้าใกล้ ร่างขององค์ชายก็หายลับไปแล้ว
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดองค์ชายจึงระแวดระวังถึงเพียงนี้ แต่ความสัมพันธ์เร้นลับเช่นนี้ชวนให้ติดใจยิ่งนัก
เสียงหัวเราะเย็นเยียบของฉู่หลิงเย่าดังขึ้นอีกครั้ง: "ไม่ได้"
"ฝ่าบาท เหตุใดต้องซ่อนตัวด้วย?"
เท่าที่ซู่เหยาทราบ ฉู่หลิงเย่าไม่มีสตรีอื่นใด ไม่มีคู่หมั้น ไม่มีญาติสาวสักคน ไม่มีรักแรกที่ไม่อาจลืม
เขาสะอาดบริสุทธิ์ คนรับใช้รอบกายล้วนเป็นเด็กรับใช้ชาย
เขาก็มิได้ชื่นชอบบุรุษ ซู่เหยาเคยโอบกอดเขาแนบแน่น ปฏิกิริยาของเขาช่างจริงแท้ยิ่งนัก
"ฝ่าบาท ช่วยบอกข้าได้หรือไม่? เหตุใดท่านจึงต้องหลบซ่อนอยู่เสมอ?"
ฉู่หลิงเย่าไม่ตอบ
ซู่เหยายังไม่อาจเผชิญหน้ากับพระสนมหรงได้ในตอนนี้ สถานะของนางต่ำต้อย ต่อให้อาศัยไหวพริบเล็กน้อย ก็ต้องถูกขบจนไม่เหลือซากอยู่ดี