ซู่เหยาหาได้รู้สึกอับอายไม่ นาง 'ไร้ยางอาย' ต่อหน้าองค์ชายเก้ามานานแล้ว
นางเป็นห่วงว่าองค์ชายเก้าจะเขินอาย แล้วก็หลบหนีไปอีก
หัวข้อละเอียดอ่อนเช่นนี้ ไม่เหมาะที่บุรุษและสตรีที่ยังไม่ได้แต่งงานจะสนทนากัน ยิ่งไม่เหมาะกับบุรุษและสตรีที่มีความสัมพันธ์ลี้ลับเช่นพวกนาง
และแล้วเจ้าชายองค์ที่เก้าก็หายตัวไปอีกครั้งในวินาทีถัดมา
เป็นอย่างที่คิด เพียงชั่วอึดใจต่อมา องค์ชายเก้าก็อันตรธานหายไปอีกครั้ง
ซู่เหยาถอนหายใจ องค์ชายเก้าผู้กล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนั้น สังหารคนเก็บศพยังไม่เคยหวาดกลัว แต่กลับหวาดหวั่นเรื่องนี้
"ฝ่าบาททรงคิดว่าหม่อมฉันสกปรกหรือ?" "องค์ชายทรงเห็นว่าหม่อมฉันสกปรกหรือเพคะ" "......" เสียงเงียบงันคือคำตอบ
ซู่เหยาสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายยังมิได้จากไป นางสูดจมูกเบาๆ "องค์ชาย หม่อมฉันรู้สึกโศกเศร้านัก"
ครู่หนึ่งผ่านไป เสียงเย็นเยียบก็ดังขึ้น "หาได้ไม่"
เขามิได้เห็นว่านางสกปรก
ซู่เหยายิ้ม
เพื่อป้องกันมิให้ซู่เหยากล่าวสิ่งใดอันไม่สมควรออกมาอีก ฉู่หลิงเย่าจึงเอ่ยขึ้นก่อน "เปิ่นหวังจะออกเดินทางไปต่างเมือง"
"องค์ชายเสด็จไปต่างเมืองด้วยเรื่องอันใดหรือเพคะ"
"ราชการลับ"
"จะเสด็จกลับเมื่อใด"
"ครึ่งเดือน"
ถามตอบกันไปมา คล้ายสามีบอกกล่าวภรรยาก่อนออกเดินทางไกล
เพียงแต่สามีผู้นี้ขี้อายเกินไป จึงซ่อนกายไว้ ได้ยินแต่เสียง หาเห็นตัวไม่