ซู่เหยาเดินไปตรงหน้าหว่านซื่อ
หว่านซื่อทรุดนั่งกับพื้น ดวงตาทั้งคู่เลื่อนลอย
อาภรณ์แพรพรรณงดงามบนร่างเปลี่ยนเป็นผ้าเนื้อหยาบ ผมเผ้าสกปรก ปิ่นปักผม สร้อยคอ กำไลหยกบนกายล้วนถูกถอดไป หลงเหลือเพียงลูกประคำหนึ่งเส้นในมือ
เมื่อเข้ามาในศาลตระกูล ไม่อาจพาคนปรนนิบัติแม้สักคนติดตัวมา ทุกวันต้องทำอาหารเอง ยังต้องทำงานจิปาถะ
นอกจากนี้ ยังมีพวกขี้ข้าใจต่ำคอยจงใจกลั่นแกล้งอีก
คนเราเอาเข้าจริง ครั้งสิ้นอำนาจวาสนา ผู้คนรอบข้างก็จะผันแปรน่าเกลียดน่าชังขึ้นมา
สิบปี ไม่รู้ว่าหว่านซื่อจะทนได้สักกี่ปี
ได้ยินว่าบางคน เข้ามาไม่ถึงปีก็เป็นบ้าไปแล้ว
“ฮูหยิน ข้ามาแล้ว”
เห็นซู่เหยา หว่านซื่อตื่นเต้นลุกขึ้นยืน “หมิงจูล่ะ หมิงเพ่ยล่ะ เหตุใดพวกเขาจึงไม่มาดูข้า”
ซู่เหยายิ้มเรียบๆ “พวกเขากลับจวนกันไปหมดแล้ว”
หว่านซื่อชะงักไป “กลับไปเร็วนักหรือ พวกเขาตกลงกันแล้วหรือยังว่าจะส่งคนกับข้าวของมาให้ข้า ที่นี่ชื้นแฉะนัก ยังสกปรก มีแต่แมลงเต็มไปหมด ข้าทนอยู่ต่ออีกสักอึดใจก็มิได้ เจ้าไปบอกหมิงเพ่ย ให้รีบหาทางพ้าออกไป”
นางยังคิดว่าตนเป็นฮูหยินโหวผู้สูงส่ง เอ่ยปากสั่งการซู่เหยาเหมือนเช่นเคย
ซู่เหยาโน้มเข้าไปใกล้ เอ่ยเสียงเบา “ซื่อจื่อกล่าวว่า ให้ฮูหยินอย่าคิดมาก จงวางใจสวดอภิธรรมถวายแก่ลูกหลานตระกูลซูเถิด”
“เป็นไปมิได้ หมิงเพ่ยมิใช่คนเช่นนั้น” หว่านซื่อแรกเริ่มเดิมทีเอาแต่ใจสูงศักดิ์ บัดนี้อเนจอนาถไปทั้งร่าง เสียงก็ผิดเพี้ยน