ซูหมิงเพ่ยมองดูท่าทางของหว่านซื่อ พลันรู้สึกแปลกไปเล็กน้อย
เขาเคยเกิดใหม่มาครั้งหนึ่ง เขารู้ว่าหลังจากน้องรองหายดีแล้วจะเข้ารับราชการในหมวดจินอู๋ และสุดท้ายจะได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ขั้นสาม
แต่ เหตุใดมารดาจึงรู้?
หรือว่ามารดาเกิดใหม่เช่นกัน?!
หากมารดาเกิดใหม่ด้วย เช่นนั้นนางก็ควรรู้ว่า นางทำร้ายเขามาถึงสองชั่วชีวิต ไม่คิดหาทางชดใช้ กลับมาหารือต่อหน้าเขาถึงเรื่องให้น้องรองสืบทอดโหวฝูแทนเขา?
นี่ใช่สิ่งที่ผู้เป็นมารดาจะกระทำได้หรือ?!
ในใจของซูหมิงเพ่ยพลันเอ่อท้นด้วยความขื่นขม ความขื่นขมนี้ยังมิทันก่อตัว กลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความโหดเหี้ยม
ผู้คนล้วนกล่าวว่ามารดาลำเอียงรักเขายิ่ง แต่เขารู้ดีว่า มารดาชอบน้องรองมากกว่า
น้องรองปากหวาน ตั้งแต่เล็กก็รู้จักเอาใจผู้หลักผู้ใหญ่
การเรียนเขียนอ่านของเขา เป็นอาจารย์ที่เชิญมาจากข้างนอก
การเรียนเขียนอ่านของน้องรอง เป็นหว่านซื่ออุ้มไว้ในอ้อมอก จับมือสอนทีละขีด
สายใยรักแม่ลูกที่เคยแน่นแฟ้น พลันแตกสลายในพริบตา
ซูหมิงเพ่ยพลอยเกลียดชังน้องรองไปด้วย
หัวหน้าเผ่ามีสีหน้าเคร่งขรึม "อย่างไรเสียพวกเจ้าก็เตรียมใจรับมือสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้ หากซื่อจื่อและหมิงเทียนไม่อาจหายดี เรื่องทายาท จำเป็นต้องรีบหยิบยกขึ้นมาหารือแต่เนิ่นๆ"
"โหวเหยอ พี่ชายของท่านก็มีบุตรชายสามคน บุตรชายสามคนนั้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว หากจะเลือกบุตรบุญธรรม ทางตระกูลจะพิจารณาพวกเขาเป็นอันดับแรก"
เวยหย่วนโหวมิต้องการสานต่อหัวข้อนี้ จึงกล่าวตัดบท "พิจารณาวิธีจัดการกับหว่านซื่อก่อนเถิด"