"ฮ่าๆๆๆ——"
หงเยี่ยนหัวเราะเสียงกังวาน พลางปิดประตูแน่นหนาไร้ช่องว่าง
"ฮูหยิน ท่านรู้หรือไม่ วินาทีที่ทั้งครอบครัวข้าตกลงไปในเหวนั้น หัวใจข้าเคียดแค้นเพียงใด"
"น่าสงสารบุตรชายข้า เพิ่งอายุสี่ขวบ เขายังไม่รู้สิ่งใด ไม่เข้าใจอันใด นั่งขึ้นเกวียนวัวมุ่งหน้าไปยังเรือกสวน เขายังปลอบข้าอย่างไร้เดียงสา กล่าวว่า 'ท่านแม่ ได้ยินว่าเรือกสวนน่าสนุกนัก ลูกชอบเรือกสวน ท่านแม่อย่ากังวลเลย ยิ้มเถิด พวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่'"
"ข้าคิดว่า แม้เงินทองในบ้านจะถูกฮูหยินกวาดไปจนหมดสิ้น แต่คนยังอยู่ ตราบยังมีคน ก็มีความหวัง"
"คาดไม่ถึงว่าฮูหยินจะใจโหดถึงเพียงนี้ ถึงกับต้องการให้ทั้งครอบครัวข้าตายให้หมด!"
หงเยี่ยนหัวเราะพลางน้ำตาสองสายไหลอาบแก้ม สีหน้ายิ่งน่าสังเวชกว่าการร้องไห้
นางยกมือเช็ดน้ำตา แล้วจ้องมองหว่านซื่อด้วยแววตาเย็นเยียบเยือกแข็ง
"ยังดีที่ฟ้ามีตา ให้ข้ารอดชีวิตมา ทั้งยังให้โอกาส 'ปรนนิบัติ' ฮูหยิน"
"ฮูหยินนับถือพุทธ ฮูหยินเอ่ยเถิด สิ่งนี้เรียกว่าเป็นผลกรรมหรือไม่"
"น่าเสียดาย บัดนี้บ่าวหลงเหลือเพียงผู้เดียว บ่าวทั้งครอบครัวเป็นบ่าวผู้ภักดีแท้"
"แต่ว่าฮูหยินวางใจเถิด แม้ทั้งครอบครัวจะเหลือเพียงข้าหนึ่งคน ข้าก็จะทำหน้าที่อย่างสัตย์ซื่อ ปรนนิบัติฮูหยินให้สุขสบาย"
แสงเทียนริบหรี่ สะท้อนใบหน้าของหงเยี่ยนให้ยิ่งบิดเบี้ยวมากขึ้น
หว่านซื่อหดกายงอคู้ ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว "หงเยี่ยน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ"
ถอยไปถึงประตู นางเพิ่งคิดจะเปิดออก ก็พบว่าประตูถูกกลอนจากด้านนอกล็อกไว้