ซูหมิงจูเพียงรู้สึกฟ้าดินหมุนติ้ว ตาพร่าลาย
กว่าจะได้สติก็ยังใจสั่นระรัว หลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นฉ่ำ
นี่จะไปอธิบายกับหว่านซื่ออย่างไรดี?!
นางรู้จักหว่านซื่อดี หว่านซื่อภายนอกดูใจบุญใฝ่ผุดผ่อง แต่ในใจจริงเห็นเงินสำคัญกว่าชีวิต
หากทำให้หว่านซื่อขาดทุน นางไม่ตายก็ต้องถลกหนัง
จริงสิ!
ยังมีธัญพืช!
ท่านพ่อค้าเซี่ยยังเชื่อข้าวของให้นางอีกทั้งโกดัง นางยังไม่ได้จ่ายเงินเลย! เพียงท่านพ่อค้าเซี่ยมาเคาะประตูทวงหนี้ นางก็จับเขาไปส่งศาลาว่าการได้
หากท่านพ่อค้าเซี่ยไม่ปรากฏตัว นางขายข้าวเหล่านั้น ก็พอถมขาดทุนได้
เวลานี้ข้าวถังละ 200 เหรียญ เดือนหน้าเกิดภัยรุนแรง ราคาพุ่งได้ถึงพันเหรียญ
คิดถึงจุดนี้ ซูหมิงจูรีบรุดไม่หยุดพักไปยังโกดังตรวจดูข้าว
ด้วยบทเรียนครั้งก่อน นางพิถีพิถันตรวจสอบข้าวในโกดัง ล้วนเป็นข้าวใหม่ปีนี้ ไม่ขึ้นราไม่เน่า ดีนัก
ใจดวงหนึ่งจึงได้สงบลง
รอขายข้าวพวกนี้ออกไปเดือนหน้า ผลขาดทุนจากน้ำปรุงก็จะเรียกคืนได้ทั้งหมด
ทว่า กำไรสามพันตำลึงที่รับปากหว่านซื่อไว้กลับไร้หนทาง
ซูหมิงจูไตร่ตรองแล้วว่า: “เอาโฉนดที่ดินและโฉนดเรือนมาให้ข้า”
เวลานี้นางคุมงานในจวน จะเอาของไปจำนำร้านสองร้านอะไร ก็ไม่เป็นที่ล่วงรู้
ให้หว่านซื่อใจสงบก่อนเป็นสำคัญ
“เรื่องที่เกิดวันนี้ ต้องปิดเป็นความลับ ห้ามแพร่งพราย หากข้ารู้ว่าใครลอบนินทาลับหลัง จะขายทิ้งให้หมด!”
“แล้วก็ ส่งคนไปสืบว่าเจ้าของร้านน้ำปรุงร้านข้างคือผู้ใด?”