ซูหมิงจูมาถึงร้านน้ำปรุงก็เห็นว่าร้านถูกล้อมจนแน่นขนัด
หน้าประตูเต็มไปด้วยผู้ดูแลที่ดูแลการจัดซื้อให้กับคหบดีใหญ่
“หลีกหน่อย คุณหนูรองมาแล้ว!”
ซูหมิงจูหายใจติดขัด ยกมือปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แสร้งสงบ “เกิดอะไรขึ้น เอะอะอะไรกัน?”
ผู้จัดการร้านหน้านิ่ว “คุณหนูรอง พวกเขาจะคืนสินค้า”
“คืนสินค้า?” ซูหมิงจูขมวดคิ้ว “น้ำปรุงเป็นของมีค่า เมื่อขายแล้วไม่รับคืน”
ผู้ดูแลจวนฝูกั๋วกงทุบสินค้าลงบนเคาน์เตอร์เสียงดัง “ถ้าไม่คืน วันนี้เราจะทุบร้านนี้ให้ราบ!”
ผู้ดูแลบ้านอื่นพากันสมทบ “ใช่ ทุบร้านมัน!”
“ค้าไม้ค้ามือกันมานานปี กลับเอาของปลอมมาให้เรา!”
“เรียกคุณหนูใหญ่ออกมา!!”
ผู้จัดการร้านปลอบ “ใจเย็นก่อน ร้านตอนนี้คุณหนูรองเป็นคนดูแล คุณหนูรองมาแล้ว มีปัญหาอะไรบอกคุณหนูรองได้”
ผู้ดูแลแต่ละบ้านนำแผ่นธูปออกมา “ดูดีๆ นี่มันของอะไร แค่แตะก็ร่วน ไม่พอ จุดไปครึ่งก็ดับ กลิ่นหอมก็ขาดๆ หายๆ นายท่านโมโหใหญ่!”
ซูหมิงจูรับแผ่นธูปมา
นางดูไม่ออกว่าดีหรือไม่ดี ผู้จัดการร้านจุดธูปให้ดูอธิบาย “น้ำปรุงที่ดีน้ำมันจะอิ่ม แต่น้ำปรุงพวกนี้กลิ่นไม่บริสุทธิ์ จาง อีกทั้งยังมีกลิ่นฉุนแสบจมูก คนที่ใช้น้ำปรุงเป็นประจำแค่ดมก็รู้ว่าต่างกัน”
ซูหมิงจูงุนงง “น้ำปรุงเราเป็นร้านเก่าแก่ หลายปีมาไม่เคยมีปัญหา เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”