“ซู่เหยา เจ้าจะช่วยพี่ใหญ่ของเจ้าหรือไม่” เวยหย่วนโหวมีสีหน้าเคร่งขรึม
ซูหมิงจูเดินโซเซมาหยุดตรงหน้าซู่เหยา ก่อนคุกเข่าลงทันใด “ท่านพี่ ท่านช่วยพี่ใหญ่เถิด หากท่านไม่ชอบข้า จะตีจะด่าข้าก็ได้ ข้าเพียงขอให้ท่านช่วยพี่ใหญ่......”
“พี่ใหญ่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ เพียงได้ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ผู้เลื่องชื่อ ต้องสอบติดรั้งตำแหน่งสูง อนาคตไกลไร้ขีดจำกัด......”
“ท่านพี่ ข้าขอร้องท่านแล้ว......”
นางตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาไหลรินลงมา เปี่ยมด้วยความจริงใจ
“ขอเพียงพี่ใหญ่ได้เป็นศิษย์อาจารย์ชื่อดัง สอบเข้ารับราชการ เรื่องแต่งคุณหนูหลีถังก็จะกลายเป็นตำนานรักของบุรุษรูปงามที่เล่าขานสืบไป ท่านพี่ ข้าขอคารวะท่าน ท่านโปรดตกลงเถิด......”
ซูหมิงเพ่ยมองซูหมิงจูที่คิดถึงแต่เขา ความขุ่นเคืองในใจพลันสลายหายไปสิ้น
เมื่อครู่เขาโทษหมิงจูผิดไปแล้ว
หมิงจูต่างหากที่เป็นน้องสาวผู้คิดถึงเขาอย่างแท้จริง
หว่านซื่อเอ่ยขึ้นว่า “ซู่เหยา เกียรติยศและความอัปยศของทั้งโหวฝูล้วนอยู่ในกำมือเจ้าแล้ว”
ซู่เหยาคาดไว้แต่เนิ่นแล้วว่าทุกคนในจวนต้องบีบบังคับให้นางไปเจรจาที่จวนอาจารย์ต้าหยู หลี่
นางมองซูหมิงจูคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าอย่างสงบ ไร้คลื่นอารมณ์
“ข้าตกลง” น้ำเสียงนางไม่สูงไม่ต่ำ ทว่าชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน
ซูหมิงจูไม่คิดว่านางจะตกลงอย่างเด็ดขาดชื่นใจเช่นนี้ พลันชะงักไป “ตกลง......หรือ ท่านพี่ ท่านตกลงจริงหรือ”
ซู่เหยาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง “เหตุใดเล่า ข้าตกลงแล้ว น้องสาวไม่ยินดีหรือ”
ซูหมิงจูรีบส่ายหน้า “ไม่ ข้ายินดี ยินดียิ่งนัก”
“เช่นนั้น เลือกวันดีสู้วันนี้ไม่สู้วันนี้ พาข้าพาพี่ใหญ่ไปคารวะที่จวนอาจารย์ต้าหยู หลี่ ณ บัดนี้เถิด”