ค่ำคืนวันตรุษจีน จวนสกุลซูทั้งหลังประดับโคมแดง กลิ่นหอมของอาหารมื้อค่ำส่งทวนลอยอบอวลทั่วเรือน
อู๋หว่านเหนียงไว้ทุกข์ให้มารดาอยู่ มิได้แต่งองค์ทรงเครื่องมากมาย ทว่าสวมใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านเรียบร้อย
นางมาถึงจวนสกุลซูแต่เนิ่น พับแขนเสื้อขึ้นหมายจะช่วยท่านอาใหญ่ทำงาน
“ในจวนมีบ่าวไพร่ ที่ไหนต้องลำบากเจ้า เจ้าเป็นแขก พาเด็ก ๆ ไปกินขนมในห้องโถงเถิด” ท่านอาใหญ่รู้ว่านางเกรงใจ จึงหยิบกระดาษแดงให้สองสามแผ่น ให้นางพาเด็ก ๆ ไปตัดกระดาษติดหน้าต่าง
ซู่เหยากับพี่ชายทั้งสามกำลังสนทนากันอยู่ในห้องหนังสือ
“ซานเกอเกอ ท่านจะขึ้นเขาเมื่อไร”
ซูหมิงเฟิงขยี้จมูก “หลังเทศกาลหยวนเซียวก็จะไป”
วันเวลาแห่งความสุขนั้นแสนสั้นนัก เพียงอีกสิบห้าวันก็ถึงคราต้องขึ้นเขา
“น้องซู่เหยา เจ้าต้องคิดถึงข้านะ!” ซูหมิงเฟิงดึงแขนเสื้อนาง ตาขอบแดง
ซูหมิงหนานตบลงบนศีรษะเขาทีหนึ่ง “วันมงคล เจ้าจะร้องไห้ทำไมกัน!”
ซูหมิงเฟิงปัดมือซูหมิงหนานออก พลางยิ้มพลางด่า “ท่านพี่รอง ท่านไม่เข้าใจ ข้าอยู่บนเขาลำบากนัก ทุกวันต้องเผชิญแมลงพิษสารพัด เกรงว่าพลาดพลั้งเพียงนิดเดียวก็ไม่ได้พบพวกท่านแล้ว!”
ซูหมิงหนานตบศีรษะเขาอีกที “ปีใหม่แล้ว เจ้าพูดจาอัปมงคลเช่นนี้ไปทำไม!”
ซูหมิงเฟิงลุกขึ้นยืน “จริง ๆ นะ! น้องซู่เหยา ข้าจะบอกให้ ที่อยู่ของอาจารย์ล้วนเป็นแมลงพิษเต็มไปหมด หนาตาไปทั้งนั้น ขายาวเสียขนาดนี้ ครั้งแรกที่ข้าเห็น สยิวตั้งแต่ฝ่าเท้าจรดกระหม่อมเลยทีเดียว!”