ท่านยายโจวโวยวายด่าทอ ไม่เพียงแต่จะจัดการสินเดิมของซูหมิงจื่อ ยังจะวางกฎให้นางอีกด้วย
โจวมู่หยุนได้ฟัง กลับไม่กล่าววาจาใด
ท่านแม่กล่าวถูกต้อง โหวฝูรังแกเกินไปแล้ว
โหวฝูดูหมิ่นพวกเขาทั้งตระกูล เช่นนั้นพวกเขาก็ไม่ใช่ผู้อ่อนข้อให้ง่าย ๆ
แต่ในตอนแรก ก็อย่าเพิ่งเกินเลยเกินควร รอให้ซูหมิงจื่อตั้งครรภ์ ถึงขั้นไม่สามารถละจากตระกูลโจวได้แล้ว เวลานั้นค่อยคิดแค้นคืนความอัปยศในวันนี้
"น้องสาม ข้าว่าเจ้านี่มันมีความสามารถ อ่านหนังสือก็เก่ง แต่งกับบุตรีตระกูลโหวได้ ยิ่งถือว่ามีความสามารถนัก โหวฝูเหยียบย่ำเจ้าถึงเพียงนี้ พวกเราเห็นแล้วก็ปวดใจนัก!"
คนทั้งครอบครัวล้อมวงกัน ร่ำไห้ประณามโหวฝู
ตระกูลร่ำรวยมีเงินนั้น เมื่อรับสะใภ้ เพียงต้องการให้สะใภ้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและกิริยางามก็พอ
แต่ทว่า ตระกูลยากจนรับสะใภ้ ข้อเรียกร้องนั้นกลับมากยิ่งกว่า ไม่เพียงต้องการให้สะใภ้เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและกิริยางาม ยังต้องมีสินเดิมมากมาย ขยันขันแข็งเก่งกาจ เลี้ยงครอบครัวได้
ที่หว่านซื่อกล่าวนั้นไม่ผิด ตระกูลโจวคือรังหมาป่าถ้ำเสือ มิอาจแต่งเข้าไปได้
แต่ทว่าซูหมิงจื่อกลับใจแข็งเด็ดเดี่ยวจะแต่ง
แม่สื่อมาเยือนถึงเรือน แลกเปลี่ยนแผ่นปีเกิดกันและกัน แล้วกำหนดวันวิวาห์ คือหนึ่งสัปดาห์หลังการสอบสสวนฤดูใบไม้ผลิปิดประกาศผล
ซูหมิงจื่อคิดไว้ดี เมื่อถึงเวลาคุณชายโจวชื่อจารึกป้ายทอง ก็จะได้ฤกษ์งามยามดีทั้งสองประการ
หว่านซื่อมองรายการของหมั้นที่ฝ่ายชายส่งมา แล้วนวดหว่างคิ้ว
ของหมั้นของตระกูลชนชั้นสูงนั้น นอกจากทองคำ เงิน อัญมณี ผ้าต่วนแพรพรรณแล้ว ยังต้องมีห่านป่า เสบียงอาหาร ผ้าผ่อน... หากให้ความสำคัญกับฝ่ายหญิง ก็จะมอบเงินอัดก้นหีบให้ด้วย
โดยปกติแล้วของหมั้นทั้งหมด จะให้ฝ่ายหญิงนำกลับไปยังตระกูลสามี