อู๋หว่านเหนียงถือกระดาษแดงที่ตัดเป็นอักษรฝู (โชคลาภ) ไว้ในมือ ด้านหลังมีเด็กน้อยสองคนเดินตาม
“จ้วงจ้วง เอาอักษรฝูไปให้ท่านอา”
จ้วงจ้วงใช้สองมือประคองอักษรฝูสีแดงผืนใหญ่ แล้วยกมือขึ้นสูงสุดแรง “ท่านอาซู่เหยา ท่านอาเห็นอักษรฝูที่ท่านแม่ตัดหรือไม่ งดงามหรือไม่”
อู๋หว่านเหนียงมีฝีมือประณีต อักษรฝูที่ตัดออกมางดงามยิ่ง
ซู่เหยายังไม่ทันได้ตอบ เสียงอ้อแอ้ก็นวลใสดังขึ้น “งดงาม งดงามยิ่งนัก”
ซู่เหยามองตามเสียง เห็นหน่วนหน่วนพยักหน้าไปด้วยพลางกล่าว เกรงว่าสิ่งดีของท่านแม่จะไม่ได้รับการยอมรับจากผู้อื่น “หน่วนหน่วนชอบ ท่านพี่ชายก็ชอบ ท่านอาก็ชอบเช่นกัน”
“คุณหนูใหญ่ เรียกข้ามามีเรื่องอันใดหรือ”
ซู่เหยามองเด็กทั้งสอง แล้วจึงหันไปหาอู๋หว่านเหนียง
อู๋หว่านเหนียงมีรอยยิ้มบนใบหน้า นับตั้งแต่หวังชุนอวี่ตายไป นางก็ไม่เคยรู้สึกถึงฉากอันอบอุ่นเช่นนี้มาก่อน
คืนนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า ทุกคนล้วนมีความสุข การบอกข่าวนี้แก่อู๋หว่านเหนียงย่อมทำให้นางต้องเสียใจ
ซู่เหยายิ้มขณะรับอักษรฝูจากมือจ้วงจ้วง “ไม่มีอะไร ข้าได้ยินว่าเจ้ามีฝีมือตัดอักษรฝูงดงามยิ่ง จึงอยากให้เจ้าสอนข้า”
เมื่อสบตาอันเต็มเปี่ยมด้วยความคาดหวังของเด็กทั้งสอง ซู่เหยาจึงยิ้มแล้วว่า “อ้อ ตัดได้งามจริง ข้าชอบใจยิ่งนัก”
รอยยิ้มบนใบหน้าอู๋หว่านเหนียงยิ่งลึกซึ้ง “ข้านึกว่ามีเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องนี้ คุณหนูใหญ่ เชิญไปที่โถงดีกว่า เกรงว่าเด็กสองคนจะทำให้ในห้องหนังสือรก”
“ได้ ไปโถงกัน ที่โถงครึกครื้น”
ซู่เหยาให้ชิวซวงเก็บของขวัญที่ท่านพี่ชายทั้งหลายส่งมา แล้วตามไปที่โถง