ซู่เหยามองหยวนจู่ที่มีท่าทางย่ามใจดั่งคนพาลได้คืบจะเอาศอก สูดลมหายใจลึกเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่หยวน คิดให้ดีเถิด บัดนี้ข้าไม่อยากให้เจ้าตาย”
รอยยิ้มแพรวพราวของหยวนจู่ค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้น “เมื่อครู่เจ้าว่าอะไร ข้าไม่ได้ยินชัด รีบพูดให้ดังหน่อยสิ......”
“อยากให้ข้าตาย? ให้สุขสมประดาตายหรือ?”
“คุณชายใหญ่หยวน ท่านทำเช่นนี้มิได้ รีบมาเร็วเข้า! กลางวันแสก ๆ ยังมีคนลักพาหญิงสาวชาวบ้าน!!!” ชิวซวงพุ่งเข้าไปรั้งหยวนจู่ด้วยสุดกำลัง
หยวนจู่หันกลับมามองปราดเดียว ก็มีลูกน้องตรงเข้ามาฉุดรั้งชิวซวงไว้
“เด็กนี่ ข้ารางวัลให้พวกเจ้าแล้ว!”
“ขอบคุณคุณชายใหญ่หยวน! แม่นางน้อย อย่าร้องไปเลย ต่อให้ร้องจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก!”
หยวนจู่ยิ้มแพรวพราว สองมือยึดขอบรถม้า เตรียมจะปีนเข้าไป
ยังไม่ทันจะปีนเข้าไป ทันใดนั้น วายุแรงก็ซัดกระหน่ำมา
เขายังไม่ทันเห็นหน้าผู้มาเยือน ก็ถูกถีบกระเด็นไปไกลถึงสามจั้ง
หยวนจู่กลิ้งไปบนพื้น ต้องฝุ่นเข้าปากจนเต็ม “ใคร? ผู้ใดบังอาจถีบข้า ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วรึ!”
“นายท่าน นายท่าน ท่านไม่เป็นไรนะขอรับ?” ลูกน้องจำนวนหนึ่งรี่เข้ามา จะช่วยพยุงหยวนจู่ลุกขึ้น
หยวนจู่โบกมือ
หาใช่เขาไม่อยากลุก หากแต่ในอกปวดร้าวรุนแรง ไม่อาจลุกขึ้นได้
ไอต่อเนื่องหลายครั้ง จู่ ๆ ก็กระอักเลือดออกมาคำโต
“บัดซบ คุณชายแห่งตระกูลหยวนกระอักเลือดแล้ว!”
“ใครมันใจกล้าปานหมี เสือ กลับบังอาจทำร้ายคุณชายหยวนของพวกเรา!”
“พวกพี่น้อง เอาให้มันเห็นดี!”
หยวนจู่หอบหายใจหลายครา จึงจะเอื้อนประโยคที่สมบูรณ์ออกมาได้ “จับตัวมันให้ข้า! ไม่เป็นตายก็ได้!”