ซูหมิงหนานหัวเราะ “น้องสาม เจ้ากลั้นใจตั้งนานก็ได้แค่ของพรรค์นี้ออกมารึ”
ซูหมิงลี่ก็ว่า “แมลงอะไรก็เอาไปไกลๆ เถอะ อย่าทำให้น้องซู่เหยาตกใจ”
แล้วยังว่า “ดูท่าแล้ว บทกวีที่ข้ามอบให้ถึงจะดีที่สุด”
ซูหมิงหนานก็ไม่ยอมแพ้ “ตุ๊กตาเสือน้องซู่เหยาชอบที่สุดเห็นๆ”
ซูหมิงเฟิงกุมกล่องไว้ในมือ “น้องซู่เหยาไม่ต้องกลัว ซานเกอเกอมียาถอนพิษ!”
“แมลงนี่ร้ายนัก หากสัมผัสใกล้ชิดผู้ติดเชื้อ ก็จะติดต่อไปด้วย”
ซู่เหยาให้ความร่วมมือยิ่ง “ฟังดูร้ายกาจจริงๆ”
ซูหมิงหนานตำหนิ “ไฉนถึงส่งแมลงมา”
ซูหมิงเฟิงโบกมือ “ท่านพี่รอง ท่านไม่เข้าใจ พวกเราสามพี่น้องมิอาจปกป้องน้องซู่เหยาได้ทุกยาม หากมีแมลงคันคันแล้ว ภายหน้าน้องซู่เหยาถูกรังแก ก็จะมีทางสู้กลับ”
“น้องซู่เหยา หากเจ้าไม่พอใจผู้ใด ก็โยนแมลงคันคันใส่เขา!”
ซู่เหยาค่อยๆ รับกล่องมาอย่างระมัดระวัง “ขอบคุณซานเกอเกอ ของขวัญชิ้นนี้ข้าชอบมาก”
ในใจเริ่มคิดคำนวณแล้ว ของกำนัลใหญ่ชิ้นนี้ จะให้ใครใช้ก่อนดี
ซูหมิงจู หยวนจู่ หรือว่าหว่านซื่อ
“สองกล่องนี้เล่า บรรจุอะไรไว้” มีบทเรียนก่อนหน้าแล้ว ซู่เหยาไม่กล้าใช้มือแตะต้องอีกสองกล่อง แต่กลับสนใจใคร่รู้
ซูหมิงเฟิงหยิบกล่องที่สองขึ้นมา “อันนี้ร้ายกว่าเดิมอีก นี่เป็นสิ่งที่อาจารย์ของข้าทุ่มเทสุดกำลังหลายสิบปีค้นคว้าออกมา ข้ามิได้โอ้อวด ในโลกนี้ หาได้สามเม็ดก็ยาก!”
ซูหมิงหนานฟาดศีรษะเขาทีหนึ่ง “อย่าโอ้โลมเลย รีบว่าเถิด ที่ไหนมีใครให้ของขวัญแล้วอ้อมค้อมเช่นนี้!”
ซูหมิงเฟิงถลึงตาใส่ซูหมิงหนาน “ท่านพี่รอง นี่ท่านอิจฉาที่ของขวัญข้าดีกว่าของท่านกระมัง”