ฝ่ามือของหยวนจู่ถูกตรึงไว้กับพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้
เดิมทีเขาคิดว่า องค์ชายเก้าคงเป็นบ้าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เพราะด้วยกิตติศัพท์ขององค์ชายเก้า การจะสังหารคนสักสองสามคนหาใช่เรื่องแปลกใหม่ไม่
ซู่เหยาก็คงหนีความตายไม่พ้น
คาดไม่ถึงว่าองค์ชายเก้าจะปล่อยซู่เหยาไปโดยไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย
พลันมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมอง——
ระหว่างซู่เหยากับองค์ชายเก้านั้น มีอะไรบางอย่าง......
ไม่ เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเด็ดขาด!
ซู่เหยาเป็นเพียงธิดาบุญธรรมของโหวฝู เหตุใดบุคคลสูงศักดิ์อย่างองค์ชายเก้าจึงมาสนใจนางได้?
ที่มาเจอองค์ชายเก้าในคืนนี้ คงเป็นเพียงเหตุบังเอิญ
ขณะกำลังคิดคำนึง ฉู่หลิงเย่าก็มาอยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง
เหยียบมือเขา แล้วชักกระบี่ขึ้น
หยวนจู่เจ็บจนพร่ามัวไปชั่วขณะ แทบสลบไป
ต่อให้เจ็บจนอยากตายเพียงใด เขาก็ไม่กล้าส่งเสียง เกรงจะยั่วยุให้องค์ชายเก้าพิโรธ แล้วถูกแทงซ้ำอีกที
ฉู่หลิงเย่าถือกระบี่หมุนกาย วาจาเย็นเยียบ: "ไสหัวไป"
"วันนี้ห้ามเอ่ยถึงอีก"
กล่าวจบก็แวบกาย หายลับไป ณ ที่นั้น
เหล่าทหารเล็กรุดเข้ามาพยุงหยวนจู่: "คุณชายหยวน ไม่เป็นไรนะขอรับ"
หยวนจู่ยกมือที่ถูกแทงทะลุขึ้น รู้สึกราวกับรอดตายมาได้อย่างโชคดี: "ทุกท่านวางใจ วันนี้แค่โชคร้าย มาเจอองค์ชายเก้าอารมณ์ไม่ดี"
"ตายไปสี่คน จะรายงานเบื้องบนอย่างไรดี?"
เรื่องนี้มีต้นเหตุมาจากหยวนจู่ ย่อมต้องให้หยวนจู่มารับผิดชอบ: "ไม่ต้องกลัว ข้าจะกลับไปบอกท่านพ่อ"