ศาลาถิงหลานเป็นเรือนเล็กสำหรับให้แขกพักผ่อนโดยเฉพาะ ศาลาถิงหลานตั้งอยู่ติดกับโถงรับรองแขกของเรือนนอก เมื่อยืนอยู่ในลานบ้าน ยังคงได้ยินเสียงหัวเราะพูดคุยของแขกจากเรือนนอก
หลังจากซู่เหยาเข้าไปข้างใน สาวใช้เฝ้าประตูก็ปิดประตูลง ซู่เหยาหันกลับไปมอง ประตูปิดสนิทแน่นหนา
ในลานบ้านเงียบสงัด ประตูห้องโถงใหญ่ปิดสนิท
ห้องปีกทั้งสองข้างก็ปิดประตูแน่นหนา ไม่มีบ่าวรับใช้แม้แต่คนเดียว
ตามหลักแล้ว ในลานมีแขกพักผ่อน ย่อมไม่มีทางไร้คนคอยดูแล
ซู่เหยาเดินไปถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่ ยกมือเคาะประตู "พี่เยวียน?"
ด้านในไม่มีผู้ใดตอบ
ซู่เหยาเตรียมหมุนตัวจากไป ทันใดนั้น ในห้องก็มีเสียงชามกระเบื้องหล่นกระทบพื้น
เหมือนมีคนนอนดื่มน้ำบนเตียง เคลื่อนไหวไม่สะดวก ทำชามหล่นโดยไม่ตั้งใจ
"พี่เยวียน?"
ซู่เหยาร้องเรียกอีกครั้ง ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
นางผลักประตูออก เห็นรางๆ ว่ามีคนนอนอยู่บนเตียงในห้องด้านใน
แสงสลัวเกินไป มองไม่ชัดว่าผู้นั้นเป็นชายหรือหญิง
ประตูเพิ่งเปิดออก ก็ได้กลิ่นประหลาดแทรกจมูก
เครื่องหอมที่จุดในห้องนั้นผิดปกติ
ซู่เหยาอ่อนไหวต่อเครื่องหอมอย่างยิ่ง ประกอบกับระมัดระวังอยู่แล้ว นางจึงใช้ปลายแขนเสื้อปิดจมูกทันที ถอยออกมา แล้วปิดประตูลง
ซู่เหยาถอยกลับมาถึงปากประตูลานเรือนเล็ก ดึงประตู แต่ก็ดึงไม่ขยับ
ประตูถูกลั่นกุญแจจากด้านนอก
"ชิวซวง!"
นางตะโกนเรียกสองครั้ง ไร้ผู้ตอบ
ซู่เหยากลับเข้าไปในลาน รั้งชายกระโปรงขึ้น นั่งลงบนม้าหินในลาน
นางสงบนิ่ง ลมหายใจราบเรียบ มิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นั่งกายตรงดุจขุนเขา
ผู้ใดมาในวันนี้ ผู้ใดคิดร้าย ล้วนอยู่ในความรู้เห็นของนางทั้งสิ้น
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด "เอี๊ยด" เสียงหนึ่ง ประตูห้องโถงใหญ่ก็เปิดออก