วันนี้ในโหวฝูมีแขกมาเยี่ยมเยือนมากมาย อนุเยว่จึงไม่สะดวกจะไปถามไถ่กับมารดาหนิง นางตกใจจนสะท้าน ซุกตัวอยู่แต่ในเก๋อฝูกวง ไม่ยอมออกมาเสียแล้ว
ฝ่ายซูซูเหยานั้น เรื่องราวของพวกนางล้วนอยู่ในสายตานางทั้งปวง
การจัดวางสวนครั้งนี้ ก็เพื่อให้อันหรานจวิ้นจู่กับอนุเยว่ได้บังเอิญพบกัน ไม่คิดว่าด้วยการช่วยเหลือของซูหมิงจู อันหรานจวิ้นจู่กลับพระราชทานกำไลข้อมือให้อนุเยว่อีกด้วย
เมื่อพระราชทานกำไลแล้ว ก็ย่อมเกิดความประทับใจต่ออนุเยว่
เมื่อถึงกาลที่อนุเยว่จะคลอด ซูซูเหยาจักส่งข่าวนั้นไปถึงหูของอันหรานจวิ้นจู่อย่างแน่แท้
อีกทั้งอันหรานจวิ้นจู่ก็มีแนวโน้มจะพระราชทานรางวัลเพิ่มอีกด้วย
อันหรานจวิ้นจู่ใส่พระทัยท้องของอนุเยว่เพียงนี้ ไม่ทราบว่าหนิงฮ่าวชูจะรู้สึกหวาดหวั่นหรือไม่
ชิวสุ่ยยิ้มกล่าวว่า "อนุเยว่ตกใจจนแทบวิญญาณลอย อยากจะฝังกำไลหยกที่ท่านอาพระราชทานให้ลงใต้ดินซะให้หมดสิ้น นางกลับไปอยู่ในเก๋อฝูกวงแล้ว ไม่ยอมออกมาอีกเลย"
ซูซูเหยากล่าวว่า "ให้คนนำเครื่องบำรุงไปฝากอนุเยว่ ไว้กล่อมขวัญ"
ชิวสุ่ยตบมือเบา ๆ "เกรงว่าอนุเยว่จะตกใจหนักยิ่งกว่าเดิมอีก"
ซูซูเหยาเอ่ยถามต่อ "แล้วคุณหนูรองล่ะ?"
"คุณหนูรองนำท่านอาเสวยดอกเบญจ์ แล้วก็พาท่านอาไปชมดอกทะเลบัวเทศอีก ฮูหยินหลี่ก็ประคับประคองอยู่เคียงข้างตลอด"
ซูซูเหยาเล่นกระดาษจารึกบทกลอนในมือ "ทั้งสองนั่นแหละ กล้าหาญเหลือเกิน"
ยังไม่ทันพูดจบ เหล่าสาวน้อยก็เข้ามากราบทูล "คุณหนูใหญ่ ฮูหยินหลี่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
ซูซูเหยารีบลุกรับ "เชิญพี่เยวียนเข้ามาโดยเร็ว"
พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็เห็นหลี่เยวียนมาแต่ผู้เดียว "พี่เยวียน ทำไมมาแต่ผู้เดียวเล่า?"