มารดาหนิงถูกพวกป้าแม่บ้านสามคนกดตัวไว้ ศีรษะถูกกดลงในอ่างน้ำ
นางคาดไม่ถึงว่าหลี่เยวียนจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ หมายเอาชีวิตนางโดยตรง เมื่อได้สติก็เริ่มดิ้นรนอย่างรุนแรง
นางมีร่างกายอ้วนท้วน ผนวกกับสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด พวกป้าแม่บ้านสามคนก็มิอาจกดนางไว้ได้ ปล่อยให้นางดิ้นหลุด
หลี่เยวียนกล่าวว่า "มัดนางแล้วค่อยกด ของอันตรายเช่นนี้ต้องตายสถานเดียว!"
พวกป้าแม่บ้านหยาบก่ายหันหลังเข้าเรือนไปเอาเชือก
มารดาหนิงดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด รูม่านตาขยายโพลง ตะโกนเสียงดังว่า "จวิ้นจู่ จวิ้นจู่ ท่านฆ่าข้าน้อยมิได้ ข้าน้อยเป็นคนของอันติ้งโหว!"
อันหรานจวิ้นจู่ขมวดคิ้ว "เหลวไหล เปิ่นจวิ้นจู่ไม่เคยพบเจ้ามาก่อน!"
มารดาหนิงหมอบราบกับพื้นโขกศีรษะติดต่อกัน "จวิ้นจู่ ข้าน้อยเดิมทีเป็นคนของฮูหยินผู้เฒ่า ก่อนที่จวิ้นจู่จะแต่งเข้าจวนอันติ้ง ฮูหยินผู้เฒ่ามีพระกรุณา ปลดทะเบียนข้าน้อยออกจากฐานะข้าน้อย ข้าน้อยแต่งงานไปอยู่ต่างเมือง เพิ่งกลับเข้านครหลวงเมื่อไม่นานนี้ เมื่อเห็นแก่หน้าฮูหยินผู้เฒ่า จวิ้นจู่โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิด!"
อันหรานจวิ้นจู่กล่าวว่า "ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าต่างพร้อย ยิ่งสมควรตาย!"
พวกป้าแม่บ้านหยาบก่ายนำเชือกมามัดคนแล้ว กดศีรษะลงในอ่างน้ำอีกครั้ง
ซู่เหยามองดูมารดาหนิงด้วยสายตาเย็นชา จากที่ดิ้นรนอย่างรุนแรงค่อยๆ แน่นิ่งไม่ไหวติง