ฉู่หลิงเย่าขมวดคิ้ว ใบหน้าเย็นชาปรากฏแววไม่พอใจขึ้นชั่วขณะ "ปกป้องนาง?"
เขาสั่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความโกรธเกรี้ยว "นางช่างเป็นว่าที่พระชายาของเปิ่นหวัง"
เขาอยากถาม เจ้าไม่ริษยาเลยหรือ
จึงพูดคำเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร
เจ้าไม่ควรปรารถนาให้นางตายหรือ
เจ้ายังรักเปิ่นหวังไม่พอ...
เขาผู้นี้ปากแข็งนัก คำถามแบบนี้ แน่นอนว่าถามออกมาไม่ได้
ได้แต่บึ้งตึงใส่หน้า บันดาลโทษะใจ
โทสะซาบซ่านไปจนทั่วร่าง
ซูซูเหยากอดเข้ามาเสียจนได้ สองมือโอบรอบเอวของเขา สูดลมหายใจลึก "หญิงข้าอยากผูกขาดท่านอ๋องไว้แต่ผู้เดียว"
ฉู่หลิงเย่าแลมมองนาง "เจ้ากล้าหาญเกินไปแล้ว"
แววโกรธบนใบหน้าจางหายไปเห็นได้ชัด
ร่างที่เยือกเย็นอุ่นขึ้นทันทีในพริบตา
ซูซูเหยาข่มยิ้มไว้ แล้วเอ่ยต่อ "หญิงข้าเกลียดเซวียเชียนอี้เหลือคณา"
"แต่ว่า เมื่อไร้เซวียเชียนอี้ ฝ่าบาทย่อมทรงหมั้นหมายสตรีอื่นให้ท่านอ๋อง"
"มิเท่าให้เซวียเชียนอี้กับพระสนมหรงได้ประชันชิงกันเสียจะดีกว่า"
ฉู่หลิงเย่าไม่เต็มใจนัก
ในความคิดของเขา ควรกำจัดเซวียเชียนอี้เสียมากกว่า
อาศัยแต่ฐานะว่าที่พระชายาของหยงชินอ๋องก็น่ารำคาญเหลือเกิน
ยิ่งสายตาที่นางมองเขา ยิ่งไม่ถูกชะตา
แต่ที่ซูซูเหยาว่าก็ไม่ผิด ไร้เซวียเชียนอี้ไปแล้ว ฝ่าบาทย่อมพระราชทานหมั้นหมายต่อ
ตระกูลเซวียยังควบคุมได้อยู่ ก็เพียงหวั่นเกรงว่าครั้งถัดไปจะพระราชทานสตรีผู้ยุ่งยากยิ่งกว่ามา
พระสนมหรงโดยธรรมเป็นพระมารดาของเขา เขาจึงลงมือต่อหน้าต่อตามิได้ เซวียเชียนอี้แม้โง่เขลา แต่ก็มีจวนผิงกั๋วกงทั้งตระกูลเป็นหลังใหญ่ และเบื้องหลังเซวียเชียนอี้ ยังมีไทเฮากับพระชายาไท่จื่ออีกชั้น
พระสนมหรงมิได้มีฤทธิ์เดชมากพอจะเผชิญหน้ากับไทเฮาได้
ฉู่หลิงเย่าสั่นลมหายใจดังเฮือก "เปิ่นหวังจะไม่ไปเตือนสตินาง"
ซูซูเหยายิ้ม "เช่นนั้นหญิงข้าไปเตือนเอง ท่านอ๋องเพียงจัดคนเตรียมพร้อม ครั้นถึงคราวสำคัญช่วยดึงนางขึ้นมาหน่อยก็พอ"