"นางทำอะไรข้าน่ะ!" ซูหมิงจื่อรีบเสียดาย พยายามแย่งคืน
อู๋หว่านเหนียงถอยห่างหนึ่งก้าว "ห้ามเข้ามา! หากเจ้าก้าวมาอีกหนึ่งก้าว ข้าจะฉีกสร้อยข้อมือเม็ดถั่วแดงนี้จนขาดกระจุย!"
ซูหมิงจื่อหยุดฝีเท้า ใบหน้าผุดขึ้นมาซึ่งความตื่นตระหนก "เจ้าอย่า!"
อู๋หว่านเหนียงกล่าว "ขอให้เจ้ากล่าวคำขอโทษ"
ซูหมิงจื่อไม่มีทางทำอะไรอู๋หว่านเหนียงได้ จึงกระแทกเท้าใส่ซูซูเหยา "ซูซูเหยา คุมคนของเจ้าให้ดี ๆ ด้วย!"
ซูซูเหยามองอู๋หว่านเหนียงหนึ่งครั้ง
นางเข้าใจความแค้นใจของนาง
ชีวิตของอู๋หว่านเหนียงทั้งชีวิตอุทิศให้โจวมู่หยุน ปีเหล่านี้ทุ่มเทมานับไม่ถ้วน จะให้วางใจได้ภายในชั่วข้ามคืนก็หาได้ยาก
ยิ่งกว่านั้น โจวมู่หยุนรูปโฉมดี ความรู้ก็เลิศ ในแคว้นเป่ยจี้ นับได้ว่าเป็นชายชาญชัยหนึ่งในหมื่น
ที่ใจของอู๋หว่านเหนียงยังมีเรื่องคับข้องก็เป็นธรรมดาของมนุษย์
ซูซูเหยาเอ่ยอย่างเยือกเย็น "คุณหนูสาม เรื่องนี้ต้นเหตุคือเจ้า เจ้าควรกล่าวคำขอโทษกับคุณหนูอู๋"
ซูหมิงจื่อตาเกือบหลุดโพล่น "ซูซูเหยา ข้าต่างหากคือน้องสาวแท้ ๆ ของเจ้า!"
"เจ้ากลับเอนเอียงเอาอกเอาใจคนนอก ไม่ช่วยข้า?"
"ขี้เท้าติดดินคนนี้เข้ามาในโหวฝูได้เพียงไม่กี่วัน เจ้ากลับเอียงข้างนางแล้ว!"
ซูหมิงจื่อโกรธจัด
เมื่อก่อนซูซูเหยาเป็นอะไรก็ยอมตามทุกอย่าง บัดนี้กลับเพราะเรื่องเล็ก ๆ เพียงเรื่องเดียว บีบให้นางก้มหัวขอโทษขี้เท้าติดดินคนหนึ่ง!
ซูซูเหยาเอ่ยอย่างเยือกเย็น "ข้าช่วยคนที่ถูก ไม่ใช่ช่วยเครือญาติ"
ซูหมิงจื่อโกรธจนตาแดงก่ำ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ซูซูเหยาเอ่ยกับนางเช่นนี้!
อู๋หว่านเหนียงสีหน้ามั่นคง นางรู้ดีว่าตนเองกำลังทำสิ่งใด