เมื่อพ้นศาลาพระเล็กออกมา สกุลหว่านรู้สึกว่าสัมพันธ์กับอันหรานจวิ้นจู่ได้ก้าวหน้าขึ้นอีกชั้น ถ้าได้เกื้อหมุนใกล้ชิดอีกสักราว บางทีอาจสนิทแนบแน่นดั่งพี่น้องก็เป็นได้
นางลอบเรียกซูหมิงจูมา "หมิงจู เจ้ามากับแม่ไปพบอันหรานจวิ้นจู่"
ซูหมิงจูเปี่ยมความห่วงกังวล "คุณหนูแม่จ๋า ฝ่ายอันหรานจวิ้นจู่นั้น......"
สกุลหว่านลูบปลอบมือนาง "อันหรานจวิ้นจู่มีนิสัยอ่อนหวานสุภาพ เจรจาด้วยได้ง่าย"
แล้วดึงนางมาเอียงข้างหู ลดเสียงต่ำลง "อันหรานจวิ้นจู่น่ะโง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้เรื่องราวใดเลย เจ้าทำสัมพันธ์กับนางให้ดี ย่อมได้ประโยชน์ร้อยอย่างไม่มีโทษหนึ่ง ยังใช้อันนี้ผูกมัดซูซูเหยาไว้อีกด้วย"
ซูหมิงจูกวาดดวงตาวาววับ "นี่คือความมุ่งหมายของคุณพ่อหรือ"
สกุลหว่านส่ายศีรษะ "คุณพ่อยังไม่ทราบเรื่องนี้ วางใจเถิด แม่จะไม่ให้เจ้าต้องเสียเปรียบ"
ซูหมิงจูพยักหน้า "เจ้าฟังคุณหนูแม่ทุกประการ"
สกุลหว่านพาซูหมิงจูมาเฝ้าอันหรานจวิ้นจู่ "น้องอันหราน นี่คือธิดาของข้า นามว่าหมิงจู ส่วนหมิงจู นี่คืออันหรานจวิ้นจู่"
ซูหมิงจูก้าวขึ้นไปคารวะ "หญิงต่ำต้อยขอคารวะอันหรานจวิ้นจู่"
อันหรานจวิ้นจู่ยังครุ่นคิดถึงเรื่องกลิ่นจันทน์ขาว พอเห็นซูหมิงจู จึงได้สติคืนมา
"หมิงจู เข้ามานี่ให้ข้าดูหน่อย"
นางได้ทราบเรื่องราวของตระกูลเวยหย่วนโหวจากปากหลี่เยวียน รู้ว่าซูซูเหยาเป็นธิดาบุญธรรม ส่วนซูหมิงจูพลัดหลงตั้งแต่ยังเยาว์
ในสายตานาง สกุลหว่านเอนเอียงไปข้างซูหมิงจู ก็หาไร้ความผิดมีโทษไม่
บุตรสาวแท้ ๆ ของตนไม่เมตตา กลับไปเมตตาธิดาบุญธรรม จะมีที่ใดเล่า!
ซูซูเหยาเติบโตมาในโหวฝู ต้องแบกภาระมากหน่อยก็หาใช่เรื่องใหญ่ไม่ ถือเสียว่าชดใช้บุญคุณที่โหวฝูเลี้ยงดูมา มิจำเป็นต้องแหลกลาญประสาทปะทะกันเช่นนี้เลย