หว่านซื่อถูกสะอึกอีกครั้ง
ตั้งแต่ยึดร้านน้ำปรุงคืน ซู่เหยาก็ยิ่งดื้อดึงไม่เชื่อฟัง
นางอยากระเบิดอารมณ์ แต่หาเหตุผลไม่ได้
สีหน้าดำคร่ำ
ซูหมิงจูเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพี่ ท่านแม่คิดถึงเจ้า เงินที่เจ้าเคยหาได้ก่อนนี้ ล้วนอาศัยสูตรลับของบรรพชน การที่ไม่ได้ให้เจ้าเอาออกมาทั้งหมด ก็เพราะความเมตตาของท่านแม่”
“ท่านแม่เพียงรู้สึกว่า หากปล่อยให้ขาดทุนก็น่าเสียดาย อย่างไรเสียก็เป็นเงินที่หาได้จากสูตรลับของตระกูล”
“เงินที่ข้าหาได้ ล้วนอุดหนุนส่วนที่จวนโหวขาดทุนจนหมดแล้ว ข้าตอนนี้ไม่มีเงิน” ดวงตาของซู่เหยาจืดจางแต่ทรงอำนาจ ราวกับมองทะลุความสกปรกในจิตใจอีกฝ่ายได้ในพริบตา
“หากน้องหญิงกลัวขาดทุน สู้คืนร้านให้ข้าเสียดีกว่า”
ซูหมิงจูร้อนใจขึ้นทันใด เสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะขาดทุน!”
ซู่เหยา “มีเวลาห่วงข้า สู้ห่วงว่าเมื่อสินค้าคงคลังในร้านน้ำปรุงขายหมดแล้ว จะทำเช่นไรดีกว่า”
ซูหมิงจูว่า “เรื่องนี้จะมีอะไรน่าห่วง กำยานหอมขายหมด ก็ทำตามสูตรที่บรรพชนทิ้งไว้เท่านั้นเอง”
ประโยคเดียวก็ลบล้างผลงานในอดีตของซู่เหยาจนสิ้น
ร้านน้ำปรุงหาเงินได้ ล้วนเป็นผลงานของสูตรลับบรรพชน ไม่เกี่ยวกับนาง
ดวงหน้างามของเด็กสาวมีแววเย้ยหยันวาบผ่าน “ในเมื่อเช่นนั้น น้องหญิงต้องดูแลสูตรให้ดี หากให้คนนอกเห็นเข้า น้องหญิงคงยึดร้านของคนนอกไม่ได้”
ทางพ่อค้าเซี่ยส่งข่าวมา ซูหมิงจูติดต่อกับคนของเซี่ยพ่อค้าแล้ว แม้แต่เงินมัดจำก็จ่ายไปแล้ว
เครื่องหอมนอกจากจะราคาแพงแล้ว วิธีเก็บรักษาก็แปลกประหลาดยิ่ง คุณภาพต่างกัน ราคาก็ต่างกัน
เครื่องหอมที่แช่น้ำ จากที่กลิ่นหอมค่าตัวพันตำลึงทอง ก็จะกลายเป็นของไร้ค่า