หลังจากซู่เหยาเข้าไปในเรือนชั้นใน ซูหมิงลี่เป็นกังวล จึงรออยู่ที่หน้าประตูฉุยฮวา
ชุยหลิงซ่วงเห็นคนเข้า ก็เกิดความคิด พิงกายเข้าไปใกล้ "ซู...... เจ้าชื่ออะไรนะ?"
ซูหมิงลี่มองนางอย่างระแวดระวัง ไม่พูดจา
ชุยหลิงซ่วงขมวดคิ้ว "เจ้าคนนี้เป็นอะไร ข้าอุตส่าห์พูดด้วยก่อน เจ้าทำเป็นเมินเฉยใส่ข้าหรือ?"
คุณหนูใหญ่แห่งสกุลชุย อุตส่าห์ลดตัวลงมาพูดกับไอ้หนุ่มยากจน แต่ไอ้หนุ่มนั่นไม่เพียงไม่สำนึกบุญคุณ ยังกล้าทำหยิ่งผยองอีก!
ซูหมิงลี่หันหลังเดินไปทางเรือนนอก
ชุยหลิงซ่วงไล่ตามขึ้นไป สาวใช้ข้างกายนางวิ่งตามหลัง "คุณหนู อย่าตามไปเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านพ่อเห็นเข้าจะกริ้วอีก"
ชุยหลิงซ่วงถึงได้หยุดฝีเท้า
วันนี้ก่อเรื่องมากเกินไปแล้ว บิดาต่อหน้าคนนอกมิได้ตำหนินาง แต่เมื่อแขกจากไป นางต้องถูกลงโทษเป็นแน่
ไม่อาจก่อเรื่องอีก
ชุยหลิงซ่วงมองแผ่นหลังของซูหมิงลี่ กระทืบเท้าอย่างแรง
สาวใช้ปลอบว่า "คุณหนู ไอ้พวกจุยเหรินยากจนนี่เจ้าเล่ห์นัก พวกมันจงใจไม่สนใจคุณหนู ก็เพื่อดึงดูดความสนใจคุณหนูเจ้าค่ะ"
ชุยหลิงซ่วง "จริงหรือ?"
สาวใช้ "จริงสิเจ้าคะ ในหนังสือเล่านิทานก็เขียนไว้เช่นนี้ คุณหนูลองคิดดูสิ พวกจุยเหรินยากจนพวกนี้ ฝันทั้งฝันอยากแต่งงานกับคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ คุณหนูพูดด้วยก่อน ในใจพวกมันคงกำลังดีใจแทบบ้า"
"ก็มันจนและขี้เหนียว อีกทั้งไม่มีวิธีอื่นดึงดูดคุณหนู จึงทำเป็นเมินเฉยต่อคุณหนู ยังแสดงถึงความมีศักดิ์ศรีของบัณฑิต แผนการมากมายนัก!"
ชุยหลิงซ่วงถึงได้เผยรอยยิ้ม
ซู่เหยากล่าวจบก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลชุย
ภายในห้องปีก อู๋ซิ่วหลินกอดมารดา ร่ำไห้ปานใจจะขาด