ในโถงบุปผา แม่ทัพเผยยังไม่ทันนั่ง แม่นมก็อุ้มเด็กกลับมาแล้ว
“ท่านแม่ทัพ คุณชายน้อยบอกว่า คุณหนูคนนี้ไม่ใช่คนก่อนหน้า เป็นของปลอมเจ้าค่ะ เครื่องประดับทับทิมสีนกเขาบนศีรษะนาง ก็ไม่เหมือนกับที่คุณหนูคนก่อนใส่”
คุณชายน้อยเผยแบะปาก เนื้อนิ่มบนใบหน้าสั่นระริก ดวงตางามฉายแววเหยียดหยาม
ใบบางเล็กเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
แม่ทัพเผยเพิ่งเคยเห็นสีหน้าหลากหลายเช่นนี้บนใบหน้าบุตรชาย
เขามองแม่นม “อาจีเป็นอะไรไป?”
แม่นมทำหน้าที่แปลอย่างซื่อสัตย์ “คุณชายน้อยบอกว่าถูกหลอก รู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนักเจ้าค่ะ”
แม่ทัพเผยหลุดขำเล็กน้อย
เขามองหนิงฮ่าวชูปราดหนึ่ง ไม่ได้โกรธ
เขารู้ว่าหนิงฮ่าวชูต้องการอาศัยเรื่องนี้เข้าใกล้ตน จึงหาคนมาแอบอ้าง
เขาก็ไม่ได้เปิดโปง เอ่ยว่า “โหวเหยอ เรื่องนี้มันอย่างไรกัน?”
หนิงฮ่าวชูก็ไม่คาดคิดว่าจะถูกจับไต๋ได้เร็วเพียงนี้ ยิ้มประจบ “เกรงว่าจะมีความเข้าใจผิดกระมัง...”
เผยอวี้เฉิงประสานมือ “เช่นนั้น เผยขอตัวลา”
ซูหมิงจูวิ่งตามออกมา นางกลัวถูกลูกหญิงอันหรานจวิ้นจู่พบ จึงรีบถอดเครื่องประดับทับทิมสีนกเขาบนร่างออก
ไล่ตามมาถึงโถงบุปผา พอดีพบแม่ทัพเผยกำลังจะไป
ซูหมิงจูชะลอฝีเท้าลงทันที บิดกายทำความเคารพ “หมิงจูคารวะแม่ทัพเผยเจ้าค่ะ”
แม่ทัพเผยจำได้ในทันที ซูหมิงจูก็คือสตรีที่ในจวนผิงกั๋วกง กลางวันแสกๆ ไร้ยางอายพุ่งเข้าหาเขา