มือเล็กนุ่มนิ่มของคุณชายน้อยเผยกำรัดโอบกอดแน่นหนา
ดวงตากลมใหญ่ดุจหินโอบซิดิกมีประกายระยิบระยับเหมือนดวงดาราหล่นพร่างพราว
ชั่วขณะเดียวกันนั้น ภายในโถงบุปผาก็มีสายตาหลายคู่หันมาจ้องมองซูซูเหยาพร้อมกัน
ใบหน้าซูหมิงจูถูกจนไร้สีเลือด สองมือบีบรั้งพนักเก้าอี้แน่น ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความแค้นฝังลึก
หนิงฮ่าวชูลุกขึ้นยืน ใบหน้ายิ้มแฉบอ่อนโยนดังทุกวัน
แต่เมื่อสังเกตเห็นอาการผิดปกติของซูหมิงจู ความขมขื่นไม่ยอมที่ซ่อนเร้นอยู่ในดวงตาก็ยังระบายออกมา
ภายในโถงบุปผายังมีชายวัยกลางคนแปลกหน้าอีกผู้หนึ่ง คิ้วดังกระบี่ ดวงตาสว่างไสว ใบหน้างดงามหรูหรา กำลังมองนางด้วยแววตาอันเต็มไปด้วยไมตรี
"คุณชายน้อยตระกูลใดกัน ที่มาเข้าใจผิดว่าเป็นคนอื่น" ซูซูเหยาถูกคุณชายน้อยเผยกอดรัดจนขยับตัวไม่ได้ จึงต้องก้มลงอุ้มเข้ามาในอ้อมอก
"เข้าใจผิดมาแล้วหลายครา"
คุณชายน้อยเผยถูกอุ้มขึ้น ก็อาศัยจังหวะโอบรัดคอของซูซูเหยา พร้อมซบศีรษะลงบนไหล่ แสดงความผูกพันอย่างชัดเจน
อันหรานจวิ้นจู่เดินตามมา "ฮ่าวชู เรื่องนี้มันเป็นไปได้ยินไฉน ทำไมถึงได้เรียกซู่เหยามา"
เมื่อเห็นซูซูเหยาอุ้มคุณชายน้อยเผย อันหรานจวิ้นจู่ก็เข้าใจได้โดยพอง่าย
คุณชายน้อยเผยนั้นชัดว่าพูดได้เมื่อพบซู่เหยา หนิงฮ่าวชูคิดจะให้คนอื่นเข้าแทนที่ แต่กลับถูกแม่ทัพเผยจับได้
หนิงฮ่าวชูอธิบายว่า "คราวงานเลี้ยงรับขวัญ สิ่งที่คุณชายน้อยเผยได้พบเห็นคือซู่เหยา กระหม่อมเข้าใจผิดเอง"
อันหรานจวิ้นจู่รู้สึกเป็นสุขใจยิ่งนัก "โอ้ มันเป็นเช่นนี้เอง เข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วก็ดี มิฉะนั้นหากเข้าใจผิดต่อไป จะได้เป็นการรบกวนเรื่องสำคัญของแม่ทัพ"
นางย่อมไม่อาจทนเห็นซูหมิงจูมีความสุขได้ ครั้งก่อนได้ยินว่าซูหมิงจูมีโอกาสเข้าใกล้ชิดแม่ทัพเผย นางก็รู้สึกระคายใจยิ่ง